Kanton Bazylea-Okręg odpowiada na petycję w sprawie polowań na lisy – bez jednego źródła naukowego

16 czerwca 2026 roku Rada Rządowa kantonu Bazylea-Okręg odpowiedziała na petycję Pascala Wolfa dotyczącą naukowej konieczności polowań na lisy.

Czterostronicowe pismo, podpisane przez prezydenta rządu dr. Antona Laubera i kanclerz krajową Elisabeth Heer Dietrich, na pierwszy rzut oka brzmi merytorycznie i wyważenie. Przy bliższym przyjrzeniu się rzuca się jednak w oczy: nie zawiera ani jednego odniesienia do źródła naukowego.

Pascal Wolf złożył petycję 16 grudnia 2025 roku, domagając się w niej, aby kanton zbadał naukową konieczność polowań na lisy. Sześć miesięcy później odpowiedź brzmi w istocie: tego pytania nie da się «merytorycznie sprowadzić do kwestii ogólnej konieczności».

Pytanie nie zostaje odpowiedziane – zostaje przeformułowane

To klasyczny unik. Kanton wymija wyjściowe pytanie, opisując zarządzanie dziką zwierzyną jako złożone, całościowe rozważanie, które wykracza poza proste decyzje typu tak-nie. Może to być zasadniczo prawdą. Nie odpowiada to jednak na pytanie, czy polowania na lisy w kantonie Bazylea-Okręg są uzasadnione naukowo.

Konkretne dane brakuje całkowicie: brak liczb odstrzałów, brak badań populacyjnych, brak studiów nad skutecznością ingerencji łowieckich w populacje lisów. Właśnie tego domagała się petycja.

Pięć funkcji, żadnych dowodów

Rada Rządowa wymienia pięć funkcji polowań na lisy: ograniczanie lokalnych sytuacji konfliktowych na obszarach zabudowanych, postępowanie ze zwierzętami przyzwyczajonymi do człowieka, uśmiercanie chorych lub rannych zwierząt, wspieranie zdrowia zwierząt oraz utrzymanie «praktycznej zdolności do działania w razie zdarzenia».

Przyglądając się tej liście bliżej, można zauważyć: większość tych punktów opisuje środki stosowane w pojedynczych przypadkach, które nie uzasadniają systematycznego, powszechnego reżimu łowieckiego. Uśmiercanie chorych zwierząt jest zadaniem z zakresu ochrony zwierząt, a nie uzasadnieniem polowań. Obserwacja epidemiologiczna nie wymaga zabijania. A „zdolność do działania w razie zdarzenia” pozostaje pustym frazesem bez merytorycznej treści.

Genewa jako cichy kontrargument

Szczególnie wymowne jest zdanie pod koniec pisma: również w kantonach o innych systemach łowieckich, „łącznie z łowiectwem państwowym (Genewa), interwencje w populacje dzikich zwierząt pozostają częścią zarządzania dziką fauną”. To prawda. Czego kanton przy tym nie mówi: Genewa zniosła polowania hobbystyczne już w 1974 roku i od tego czasu dowodzi, że skuteczne zarządzanie dziką fauną funkcjonuje bez polowań hobbystycznych. Odniesienie do Genewy nieumyślnie obala więc własny argument.

Ten sam schemat co w Glarus

Bazylea-Okręg nie jest z tą odpowiedzią osamotniona. Kanton Glarus również odrzucił tę samą petycję Pascala Wolfa w czerwcu 2026 roku, także bez dowodów naukowych. Również Glarus powoływał się na kompetencje kantonalne i „zintegrowane zarządzanie dziką fauną”. Schemat jest identyczny: pytanie o naukową konieczność nie zostaje odpowiedziane, lecz wymazane przez definicję.

Obie odpowiedzi jasno pokazują, jak szwajcarskie kantony obchodzą się z naukowo uzasadnionymi petycjami dotyczącymi polowań na lisy: nie danymi, lecz językiem administracyjnym.

Federalny system obronny

Szwajcarska ustawa łowiecka przyznaje kantonom dużą swobodę w realizacji zarządzania dziką fauną. Ta swoboda jest wykorzystywana, ale nie do naukowej przejrzystości, lecz do utrzymania status quo. Dopóki kantony nie są zobowiązane do naukowego uzasadniania interwencji łowieckich, dopóty nie będą tego robić.

Petycja Pascala Wolfa osiągnęła przynajmniej jedno: udokumentowała na piśmie, że kanton Bazylea-Okręg nie potrafi – lub nie chce – odpowiedzieć na pytanie o naukową konieczność polowań na lisy.