Kritiek op Urner trofeeëntentoonstelling in Altdorf
Hoe dergelijke evenementen traditie, commercie en dierenleed met elkaar verbinden.
Kritiek op bont-, vacht- en trofeeënevenementen in Zwitserland, exemplarisch aan de hand van de traditionele Urner trofeeëntentoonstelling in Altdorf (UR) van 20 maart 2026.
Wilde dieren zijn geen handelswaar voor amusement, prestige en commercie.
IG Wild beim Wild bekritiseert bont-, vacht- en trofeeënevenementen in Zwitserland ten scherpste. Dergelijke evenementen presenteren jaar na jaar gedode wilde dieren als trofeeën, decoratiestukken en handelswaar. Daarmee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet meer van deze tijd is en die duidelijk in strijd is met de maatschappelijke verwachtingen rond dierenethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het in stand houden van tradities en als bijdrage aan het zogenaamde wildbeheer. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan de lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als waar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeeëncultuur, waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, hoorns of andere «succestekens».
Bijzonder aanstootgevend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in vachten. Daarbij worden vossenvachten en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel verdoezelt het leed dat achter elke afzonderlijke vacht schuilt en draagt ertoe bij dat wilde dieren als grondstof worden beschouwd. Terwijl de politiek en de samenleving stappen zetten in de richting van een beperking van de bonthandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierenlichamen tot waarde maakt. Wanneer vachten tegen stukprijzen worden verhandeld, wordt dierenleed een rekensom. Juist deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van de bescherming van wilde dieren .
De IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de afgebeelde jachtpraktijk vaak een geflatteerd beeld geeft. In werkelijkheid horen misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen bij de dagelijkse gang van zaken in de hobbyjacht. Deze aspecten worden bij dergelijke evenementen noch ter sprake gebracht, noch door de verantwoordelijken openlijk gecommuniceerd. De bewering dat trofeeënshows dienen voor de toestandsanalyse van de wildstand, is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die voornamelijk dienen voor zelfpresentatie. Trofeeën zijn een materiële uitdrukking van gedode wilde dieren, waarvan de schotkwaliteit, het nazoeken en het lijden in het officiële beeld nauwelijks voorkomen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien bedenkelijk dat kinderen en jongeren met dergelijke evenementen in aanraking worden gebracht zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel centraal dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, fabrikanten van optische apparatuur, jachtbenodigdheden, jachtreizen, verlotingen van jachtafschoten in het buitenland: er ontstaat een jacht-industrieel geweldssysteem waarin afschoten en dierlijke lichamen onderdeel zijn van een vermarktingssysteem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildbestanden, en zeker niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen regelmatig vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitstraling, en ze moeten politiek en maatschappelijk eindelijk grondig tegen het licht worden gehouden.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen fundamenteel te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als successen worden gepresenteerd, en zij heeft geen markt nodig waarop vellen als willekeurige handelswaar worden verschoven. Nodig zijn in plaats daarvan een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wildecologie en een afscheid van de hobbyjacht.