Żyć wegańsko, odrzucać polowania hobbystyczne: dlaczego nowe badanie 2161 wegan dotyczy także przeciwników polowań hobbystycznych

Psycholog Guido F. Gebauer zidentyfikował dla portalu vegan.eu cztery rozróżnialne grupy: weganie zaangażowani (50,8 %), weganie stylu życia (33,0 %), weganie pragmatyczni (13,1 %) oraz wegańscy outsiderzy (3,1 %).

Ponad 83 procent żyje wysoce konsekwentnie, unika substancji odzwierzęcych zarówno w żywności, jak i w materiałach, oraz odrzuca «utrzymywanie zwierząt dla rozrywki».

Właśnie tutaj zaczyna się pomost do krytyki polowań. Polowanie hobbystyczne jest bowiem niczym innym jak najbardziej radykalną formą wykorzystywania zwierząt dla rozrywki: zabijaniem wolno żyjących dzikich zwierząt dla osobistej przyjemności, ukrytym pod płaszczykiem «pielęgnacji», «tradycji» czy «ochrony przyrody».

Kto unika cierpienia zwierząt, nie może legitymizować polowań hobbystycznych

Logika etyczna wegańskiego stylu życia i konsekwentnej krytyki polowań hobbystycznych jest tożsama. Obie postawy wychodzą z założenia, że zdolne do odczuwania zwierzę ma własny interes w swoim życiu i nie może być zabijane dla ludzkiej rozrywki, sportowej rywalizacji czy kulinarnej wygody.

To, co weganki i weganie decydują w supermarkecie, przeciwnicy polowań hobbystycznych decydują w lesie: żadnego produktu odzwierzęcego, żadnego strzału, żadnego martwego ciała do gablotki. Różnica leży jedynie w miejscu, nie w postawie.

Szczególnie wymowny jest wynik dotyczący największej grupy, czyli weganów zaangażowanych w działania. Łączą oni konsekwentny styl życia z politycznym zaangażowaniem na rzecz praw zwierząt. Dokładnie taki profil odnajdujemy także wśród najbardziej aktywnych krytyków polowań hobbystycznych: ludzi, którzy nie tylko prywatnie rezygnują, lecz publicznie zajmują stanowisko przeciwko polowaniom z naganką, zastawianiu sideł, polowaniom norowym i systematycznemu prześladowaniu drapieżników takich jak wilk, ryś i lis.

Argument polowań hobbystycznych się załamuje

Lobby polowań hobbystycznych chętnie powołuje się na «konieczność», «regulację» i «misję ekologiczną». Istnienie 2161 weganek i weganów, którzy obywają się bez ani jednego martwego zwierzęcia, demontuje argument konieczności po stronie konsumpcji. A liczne ustalenia z dziedziny biologii dzikich zwierząt demontują go po stronie regulacji: funkcjonujące ekosystemy regulują się poprzez drapieżniki i naturalną dynamikę populacji, a nie poprzez hobbystycznego strzelca w stroju maskującym.

Kto żyje wegańsko, dowodzi własnym ciałem, że produkty pochodzenia zwierzęcego są zbędne. Kto krytykuje polowania hobbystyczne, wyciąga logiczną konsekwencję także w odniesieniu do wolno żyjącego dzikiego zwierzęcia: nie jest ono przeznaczone do zabicia tak samo jak świnia domowa czy krowa mleczna.

Ruch wegański i krytyka polowań hobbystycznych należą do siebie

Badanie pokazuje, że tożsamość wegańska jest w największej grupie głęboko zakorzeniona i sięga aż do wyboru partnera. Ta konsekwencja jest naturalnym sojusznikiem konsekwentnej krytyki polowań hobbystycznych. Oba ruchy potrzebują siebie nawzajem: społeczność wegańska dostarcza fundamentu etycznego, a krytyka polowań hobbystycznych przenosi go na ostatnią wielką białą plamę, czyli dzikie zwierzę w tak zwanym rewirze.

Kto w supermarkecie sięga po mleko owsiane, nie powinien jesienią milczeć, gdy rozpoczyna się sezon polowań z naganką. A kto pisze przeciwko polowaniom hobbystycznym, powinien zadać sobie pytanie, co leży na jego własnym talerzu. Konsekwencja nie zna asortymentu.