De goudjakhals

De goudjakhals (Canis aureus) is een nauw met de wolf verwante hondachtige soort.

Vanuit het Midden-Oosten verspreidt hij zich steeds verder naar Noord- en West-Europa. De klimaatverandering bevordert de verspreiding sinds de jaren 80. Goudjakhalzen zijn zeer aanpasbaar en geven de voorkeur aan open landschappen. Ze mijden dichte bossen en sneeuwrijke hooggebergten. De goudjakhals is niet door mensen naar een ander verspreidingsgebied gebracht en is dus geen neozoön. Goudjakhalzen komen op de hele Balkan voor, in Roemenië en Oost-Hongarije zijn ze wijdverbreid.

Interessante feiten over de goudjakhals:

De goudjakhals is tussen 80 en 95 cm lang en de schofthoogte bedraagt ongeveer 35 tot 50 cm. Hij is kleiner dan de wolf, maar groter dan de rode vos.
De vacht is gewoonlijk goudgeel, roestkleurig of zilverkleurig.
Jakhalzen wegen ongeveer 8–10 kg.
Jakhalzen hebben borstelige, 20–30 cm lange staarten.
Jakhalzen zijn opportunistische eters. Ze eten wat er maar beschikbaar is: slangen en andere reptielen, hoefwild, insecten, vruchten, bessen en soms zelfs gras. Aas staat slechts af en toe op het menu.
Jakhalzen kunnen als eenlingen op pad zijn, deel uitmaken van een paar of lid zijn van een sociale roedel. Het leven in een roedel biedt bescherming tegen predatoren en garandeert grotere prooidieren.
De belangrijkste vijanden van de jakhals zijn jagers, wolf en adelaar. Vooral de jonge dieren worden door de adelaar bedreigd.
Jakhalzen zijn territoriale dieren. Ze markeren met urine en verdedigen hun territorium.
Jakhalzen zijn snelle sprinters. Ze kunnen tot 65 km/u bereiken. Gewoonlijk gaan ze echter slechts met 15 km/u gedurende een langere periode op pad.
Jakhalzen zijn zeer vocaal. Ze gebruiken verschillende jank-, huil- en blafgeluiden om te communiceren. Sirene-achtige geluiden produceren ze wanneer ze voedsel gelokaliseerd hebben. Jakhalzen reageren alleen op geluiden van de eigen familie. Ze negeren alle andere roepen.
Jakhalzen worden in de natuur zelden gezien, omdat ze schemer- en nachtactief zijn.
De paartijd is in Europa van december tot maart.
Jakhalzen hebben hun leven lang een vaste relatie (monogaam) bij de voortplanting. Na een drachtperiode van 60 dagen werpt een nest zes tot negen jongen.
Jonge dieren worden geboren in een holachtige omgeving. De moeder wisselt elke 14 dagen van locatie om hen te beschermen tegen de predatoren. Jongen zijn vanaf de geboorte behaard en de eerste tien dagen volledig blind.
Na een half jaar zijn de jongen niet meer afhankelijk van hun ouders. Soms blijven echter een of twee jongen bij hun ouders om te helpen bij het grootbrengen van het volgende nest. Deze wisselen elkaar dan met de ouders af bij het bewaken van het hol en het aanvoeren van voedsel. Volledig geslachtsrijp worden jakhalzen na 20 maanden.
In het wild worden jakhalzen 8 tot 9 jaar oud. In gevangenschap tot 16 jaar.
In Zwitserland werden tot nu toe slechts enkele dieren waargenomen: in de winter van 2011/12 hield volgens fotovallen ten minste één individu zich op in de kantons Bern, Vaud en Fribourg. In januari 2016 werd een goudjakhals in Graubünden en in maart een in het kanton Schwyz geschoten.

Wat doet Wild beim Wild voor de bescherming van de goudjakhalzen?

Wij zetten ons in om populaties en hun leefgebieden te behouden en met elkaar te verbinden. Natuurlijke corridors maken de genetische uitwisseling tussen afzonderlijke populaties mogelijk. Niet alleen de bescherming van de predatoren, maar ook van hun prooidieren is een wezenlijk onderdeel van ons werk. Dit gebeurt doordat wij de wilde dieren waar mogelijk verdedigen tegen onnodige jacht en stroperij.

Dierenportretten