De wolf

De mensenschuwe wolf (Canis lupus) is het grootste lid van de familie der hondachtigen.

Er zijn 2 soorten wolven: de grijze wolf en de rode wolf. De grijze wolven hebben 38 verschillende ondersoorten. De rode wolf is kleiner, met lange poten en met een kortere vacht dan de grijze wolf. Er zijn nog maar heel weinig rode wolven in het wild. In wezen lijkt de aanpassingsvermogen-rijke wolf op een grote huishond, waarbij de romp in vergelijking met soortgelijk gebouwde huishonden langer is en de borstkas hoger, maar smaller. Onze huishonden zijn gedomesticeerde vormen van de wolf. In Zwitserland leven momenteel wolven uit de Italiaanse populatie in de Abruzzen, die behoort tot de ondersoort Canis lupus lupus.

Interessante feiten over de wolf:

Wolven komen voor in verschillende groottes. In Europa kunnen ze tussen 25 en 70 kg wegen en hebben ze een schofthoogte van ongeveer 60 tot 80 cm.
Wolven hebben een witte, crèmekleurige, gelige, roodachtige, bruine, grijze en zwarte vachtkleur. Meestal overheersen donkere haren op de rug en de staart. Buik, poten en snuit zijn meestal duidelijk lichter gekleurd.
Ze hebben een uitstekend gezichtsvermogen. Daarmee kunnen ze niet alleen kleuren onderscheiden, maar zijn ze ook extreem gevoelig voor bewegingen.
Met hun reukzin kunnen ze 100 keer beter ruiken dan de mens en vinden ze zo doorgaans hun prooidieren, ook tegen de wind in.
Ze hebben een uitstekend gehoor op grote afstand.
Hun gebit bestaat uit 42 scherpe tanden, met zeer krachtige kaken.
Wolven kunnen 50–60 km/u hard rennen en leggen tijdens het zoeken naar voedsel dagelijks ongeveer 20 tot 125 km af.
Ze kunnen 10 kg vlees per dag verorberen, wat ongeveer evenveel is als 100 hamburgers bij de mens.
Ze leven in familieverbanden met een uitgesproken sociale structuur, hoewel men ook losse wolven in de natuur tegenkomt. Een roedel kan uit meer dan 10 dieren bestaan en wordt geleid door een alfa-vrouwtje of -mannetje. De leidende dieren beslissen waar gejaagd wordt of waar de jongen worden grootgebracht.
Wolven plaatsen hun achterpoten in de afdrukken van de voorpoten – ze 'schnüren' –, in de roedel lopen ze vaak achter elkaar en zetten hun poten in de afdrukken van de voorste wolf. Daardoor ontstaat vaak de indruk dat men het spoor van één enkele wolf volgt, totdat het spoor zich plotseling in meerdere individuele sporen opsplitst. Het verloop van een wolvenspoor is bovendien vaak over honderden meters rechtlijnig en doelgericht, terwijl voor honden het rondlopen en afwijken typisch is.
Tijdens hun zwerftochten door het territorium zetten wolven ongeveer om de 350 m met opgeheven poot urinemarkeringen af.
De vocalisatie is een typische karaktereigenschap binnen de roedel en dient ter communicatie. Daarmee waarschuwen ze andere roedels wanneer die een vreemd territorium binnendringen, of om afzonderlijke wolven te verjagen. Een wolf huilt slechts een paar seconden. Het kan echter langer klinken wanneer meerdere wolven samen huilen.
Wolven communiceren ook met gezichtsuitdrukkingen, lichaamshouding en geurmarkeringen.
Wolven jagen hoofdzakelijk op hoefdieren en zijn onmisbaar voor een gezond ecosysteem. Omdat het jachtsucces vaak uitblijft, benutten ze ook gunstige gelegenheden, zoals onbeschermde schaapskuddes, om te ontkomen aan de hongerdood. Dit leidt er echter ook toe dat vluchtende dieren herhaaldelijk het doodingsinstinct van de wolf opwekken. In een omheinde schapenweide bijvoorbeeld kan hij daardoor meer dieren doden dan hij kan opeten.
Vrouwelijke wolven worden slechts één keer per jaar vruchtbaar, ze zijn mono-oestrisch, huishonden tot twee keer, zij zijn di-oestrisch. Mannelijke wolven zijn alleen tijdens de bronst paringsbereid, en alleen in die periode produceren ze voortplantingsbekwame zaadcellen. Mannelijke huishonden zijn in principe te allen tijde paringsbereid en -bekwaam. Meestal heeft alleen het alfavrouwtje jongen. Soms baart ook een ander vrouwtje, wat kan leiden tot een tijdelijke of blijvende opsplitsing van de roedel.
De paring vindt plaats in de maanden januari tot maart. De zwangerschap duurt ongeveer 63 dagen, voordat 3–6 welpen het levenslicht aanschouwen.
Vóór de geboorte van de jongen wordt normaal gesproken een hol gegraven of van andere zoogdieren overgenomen en vergroot. De holen hebben één of twee ingangen. Vanaf deze leidt een gang naar de grote kamer. Ongeveer drie weken voor de geboorte verlaat het drachtige vrouwtje de omgeving van het hol meestal niet meer.
De pasgeboren welpen, die nog blind en doof zijn, wegen 300 tot 500 g en hebben een fijne, donkere vacht. De ogen openen zich na 11 tot 15 dagen, de welpen kunnen nu ook lopen, grommen en kauwen.
Alle leden van een roedel zorgen voor de jongen. Wanneer de jagers naar de roedel terugkeren, braken zij vaak hun ingeslikte voedsel op om de jongen te voeden.
De gemiddelde levensverwachting van wolven is 10–13 jaar. In gevangenschap tot 17 jaar.
Jacht, verkeersongevallen, ziekten, vergiftigingen en verwondingen zijn de meest voorkomende doodsoorzaken. In de Conventie van Bern hebben 45 staten zich verbonden tot het behoud en de bescherming van in het wild levende planten en dieren en hun leefgebieden. De wolf staat vermeld in bijlage II van de conventie, die ook Zwitserland heeft geratificeerd. In Zwitserland dobbert de populatie in vergelijking met andere landen al jaren op een laag niveau (25–30) rond. Velen zijn slechts op doortocht. De eerste wolven kwamen weer in de Zwitserse Alpen aan in 1995, nadat ze tegen het einde van de 19e eeuw waren uitgeroeid. Ook andere wildpopulaties waren in die tijd door overbejaging dicht bij uitsterven. De wolven weken daardoor steeds vaker uit naar landbouwhuisdieren, wat het conflict met de mens versterkte.

Wat onderneemt Wild beim Wild voor de bescherming van de wolven?

Wij zetten ons in opdat populaties en hun leefgebieden behouden blijven en met elkaar worden verbonden. Natuurlijke corridors maken de genetische uitwisseling tussen afzonderlijke populaties mogelijk. Niet alleen de bescherming van de predatoren, maar ook van hun prooidieren is een wezenlijk onderdeel van ons werk. Dit gebeurt doordat wij de wilde dieren waar mogelijk verdedigen tegen de onnodige jacht en stroperij.

Dierportretten