Wanneer katten allergisch reageren op vlooien

De piepkleine bloedzuigers zijn niet alleen vervelend, ze kunnen ook ziektes overdragen en bij gevoelige dieren een ernstige allergie veroorzaken.

Ongeveer acht procent van alle katten reageert op vlooienbeten met een zogenaamde vlooienallergie-dermatitis (FAD), een overgevoeligheidsreactie op eiwitten in het speeksel van de parasieten.

Het hele jaar door risico, ook voor huiskatten

Anders dan vaak wordt aangenomen, zijn vlooien geen puur zomerprobleem. Weliswaar beleven ze buiten hun hoogseizoen in de warme maanden, maar in de koude jaargetijden vinden ze in verwarmde woningen ideale omstandigheden om zich voort te planten. Eenmaal binnengebracht, hetzij via andere dieren, kleding of schoenen, kunnen ze zich hardnekkig ophouden in tapijten, bankkieren of kattenmandjes. Zelfs pure huiskatten zijn dus niet automatisch veilig voor een besmetting.

Wanneer de jeuk een kwelling wordt

Vlooienallergie-dermatitis uit zich meestal door hevige jeuk. Getroffen katten krabben of likken zich onophoudelijk, wat leidt tot kale plekken in de vacht, vaak op de rug, bij de staartwortel en op de achterpoten. Ook huidroodheid, zwellingen, blaasjes of korstjes zijn typische symptomen. Gevaarlijk wordt het wanneer de dieren zich tot bloedens toe krabben: bacteriën kunnen binnendringen en pijnlijke secundaire infecties veroorzaken. Vooral rond kop en hals ontstaan zo snel diepe verwondingen.

Niet elke kat reageert, maar het risico neemt toe

Niet alle katten ontwikkelen een vlooienspeekselallergie. Volgens studies gaat het om ongeveer acht procent. Dieren die al andere allergieën vertonen, zoals tegen pollen of huisstofmijt, hebben een verhoogd risico. Bij allergische katten volstaat vaak al één enkele beet om hevige symptomen te veroorzaken.

Diagnose en behandeling bij de dierenarts

Vertoont de kat verdachte symptomen, dan is een bezoek aan de dierenarts onvermijdelijk. Een zekere diagnose is alleen mogelijk door een grondig onderzoek. Bij de behandeling staat consequente vlooienbestrijding op de eerste plaats. Aanvullend schrijven dierenartsen jeukstillende medicijnen voor, die de dieren snel verlichting bieden. Secundaire infecties kunnen met antibiotica worden behandeld.

Belangrijk: voor katten mogen uitsluitend goedgekeurde preparaten worden gebruikt, veel gangbare middelen voor honden zijn voor huiskatten uiterst giftig. Even beslissend is het reinigen van de omgeving: tapijten, dekens en gestoffeerde meubels moeten grondig worden schoongemaakt, indien nodig ook behandeld met speciale middelen om vlooieneieren en larven te verwijderen.

Preventie beschermt dier en mens

Een ganzjaarlijkse vlooienprofylaxe geldt als de beste beschermingsmaatregel. Want vlooien dragen niet alleen ziektes over op katten, maar kunnen ook mensen infecteren, bijvoorbeeld met de zogenaamde kattenkrabziekte of de komkommerlintworm. Wie zijn kat beschermt, beschermt dus ook zichzelf.