Studie toont aan: stabiele wolvenroedels doden minder

De studie onderzocht in Noord-Italië gedurende meerdere jaren welke factoren het eetgedrag van wolven beïnvloeden en wanneer wolven overschakelen op vee.

Het resultaat was ondubbelzinnig: wolven die als zwervers onderweg zijn, dus zonder vast roedel en zonder vertrouwd territorium, vielen aanzienlijk vaker schapen en runderen aan dan dieren in gevestigde roedelstructuren. Honkvaste roedels jaagden bij voorkeur op wilde dieren, kenden hun territorium en meden in de regel actief bewerkte landbouwgronden.

Dit inzicht werd in vervolgonderzoek vele malen bevestigd. Een studie uit Denemarken en Sleeswijk-Holstein (Mayer et al., 2022) toonde aan dat zwervers in agrarisch gevormde gebieden met een lage wilddichtheid het grootste deel van alle aanvallen op vee veroorzaakten, terwijl roedelleden in beschermde gebieden aanzienlijk minder schade aanrichtten.

Afschot destabiliseert juist die structuren die beschermen

Dat is de doorslaggevende ironie van het huidige wolvenbeleid: wie een leidend dier doodt of een roedel deels wegneemt, vernietigt juist die sociale stabiliteit die aanvallen op vee voorkomt. Achterblijvende roedelleden gaan zwerven, verliezen hun binding met het territorium en worden de opportunistische eenlingen waarvoor Imbert et al. al in 2016 hebben gewaarschuwd.

Een studie uit Montana, Wyoming en Idaho (Wielgus & Peebles, 2014) toonde nog duidelijker aan: het aantal aanvallen op vee steeg in het jaar volgend op wolvenafschot in de regel, in plaats van te dalen. Pas bij een onttrekkingspercentage van meer dan 25 procent van de populatie daalden de schadecijfers, een percentage dat biologisch niet duurzaam is en onvermijdelijk leidt tot destabilisatie van de gehele populatie.

Toch blijft de politiek schieten

In Zwitserland werden in de reguleringsfase 2025/26 in totaal 89 wolven gedood, waaronder volgens beschermingsorganisaties talrijke dieren uit sociaal functionerende roedels zonder gedocumenteerd schadebewijs. Toch steeg het aantal roedels naar 43, omdat ontruimde territoria snel opnieuw werden bezet. Dat bevestigt: afschot lost het probleem niet op; het verschuift het in ruimte en tijd.

In Neder-Oostenrijk trad op 3 februari 2026 een wijziging van de jachtwet in werking, die de wolf als bejaagbare soort definieert. In de Duitse Bondsdag werd eind januari 2026 beraadslaagd over de opname van de wolf in de federale jachtwet. Beide voornemens steunen op politieke druk, niet op wetenschappelijke bewijzen.

Wat wél werkt

Imbert et al. (2016) benoemt ook de oplossing expliciet: consequente, correct toegepaste kuddebescherming. Elektrische omheiningen, kuddebeschermingshonden, nachtelijke insluiting, ze werken, zoals gegevens uit Graubünden en Wallis laten zien, waar het aantal aanvallen daalde ondanks stabiele of groeiende wolvenpopulaties. Het Lupus-Institut vat samen: zolang onbeschermd vee beschikbaar blijft, zullen wolven het nemen, ongeacht of er eerder afschot plaatsvond.

De studie is tien jaar oud. De boodschap ervan is duidelijker dan ooit: stabiele roedels zijn geen probleem dat opgelost moet worden. Wie ze destabiliseert, schept juist de voorwaarden voor die conflicten die hij beweert te willen voorkomen.

Wolf in Zwitserland: feiten, politiek en de grenzen van de jacht · De wolf in Europa: waarom de hobbyjacht geen oplossing is · Wolf in het jachtrecht: Oostenrijk en Duitsland

Redactionele opmerking over transparantie: De studie van Imbert et al. werd in 2016 in Biological Conservation gepubliceerd en is geen nieuw onderzoek. De hernieuwde aandacht in de Italiaanse pers (La Stampa, februari 2026) laat echter zien hoe actueel de bevindingen blijven in de context van het hedendaagse wolvenbeleid.