Solothurn: Stop het vossen- en dassenmassacre

In een artikel van de Solothurner Zeitung van 12.11.2019 verheerlijkt regeringsraadslid Brigit Wyss, hoofd van het Departement van Economische Zaken en dus opperjaagster van het kanton Solothurn (Groenen), op pseudowetenschappelijke wijze feiten. IG Wild beim Wild bekritiseert de deskundigheid van haar uitspraken.

Regeringsraadslid Brigit Wyss:

«Zij kijkt ook gespannen uit naar het resultaat van het debat over de herziening van de federale jachtwet in de kamers van de Bondsstaat. Het zwaard van Damocles van het referendum is helaas aanwezig en kan de inwerkingtreding van de op veel punten, met name op het gebied van soorten- en leefgebiedbescherming, zeer vergevorderde en moderne federale jachtwet in gevaar brengen».

Brigit Wyss (Groenen), Solothurner Zeitung van 12.11.2019

• Blijkbaar ijvert Brigit Wyss tegen haar eigen partij. De voorzitster van de Groenen, Regula Rytz, zegt: «De jachtwet dient ter bescherming van bedreigde soorten. Het parlement stelt deze bescherming vrij voor afschot. Daartegen verzetten de GROENEN zich samen met de milieuorganisaties.»

Regeringsraadslid Brigit Wyss uit Solothurn:

«Het is de verantwoord beoefende en op de natuur gerichte jacht die tegenwoordig als argument voor de jacht wordt gebruikt. «Geheel in de geest van de schutspatroon Hubertus beoefenen wij de jacht met respect, met achting en waardigheid voor de levende wezens en met inachtneming van ecologische en sociaaleconomische samenhangen».

Brigit Wyss (Groenen), Solothurner Zeitung van 12.11.2019

• Het vieren van een kerkdienst die jagers de symbolische zegen geeft voor het systematisch doden van weerloze medeschepselen, geeft een volledig verkeerd signaal. Kerken moeten pleiten voor het behoud van de schepping, niet voor haar vernietiging. Hubertusmissen en Brigit Wyss miskennen bovendien dat de Heilige Hubertus van jager tot overtuigd tegenstander van de jacht werd.

Meerwaarde: Doden, kwellen en verminken met kerkelijke zegen

Regeringsraadslid Brigit Wyss uit Solothurn over de bouwjacht:

«Men kan ervan uitgaan dat de bouwjacht vandaag de dag te verdedigen is. Niet vanwege traditie of vanwege de regulering van de vossenpopulatie. Maar omdat veel jachthonden tegenwoordig gezinshonden zijn – en daarom de opleiding in het kader van de bouwjacht nodig hebben».

Brigit Wyss (Groenen), Solothurner Zeitung van 4.7.2018

• Volgens de Dierenwelzijnswet (art. 26 TSchG) moet er een "redelijke grond" zijn voor het doden van een dier – bij de jacht op vossen gaat het echter enkel om het bevredigen van een bloederige hobby. Voor vossen bestaat er geen wettelijk vastgestelde afschotplanning. De dieren dienen de recreatieve jagers als levend schietschijf, want er is noch vanuit wildbiologisch, noch vanuit gezondheidsoogpunt een reden voor het massale bejagen van deze roofdieren.

Regeringsraadslid Brigit Wyss uit Solothurn:

«Elk jaar reflecteren de jagers en jaagsters op hun verantwoordelijke ambacht, ter herinnering aan de legende van Hubertus met zijn symbolische betekenis. Het jagen is voor alle betrokkenen een diepe beleving van de natuur en een zorgvuldige omgang met de levende wezens in bos en heide.» 

Brigit Wyss (Groenen), Solothurner Zeitung van 12.11.2019

Geweld begint in Solothurn, waar kennis eindigt

In principe brengen minder bejaagde vossenpopulaties ook minder nakomelingen voort. Mensen veroorzaken altijd ook conflicten met wilde dieren die dezelfde leefomgeving delen. De mens richt, vooral in de leefomgeving van wilde dieren, extreem veel meer schade aan dan de paar druiven waar een das genoeglijk van kan smullen.

Om de meedogenloze vervolging van een van onze interessantste roofdieren te rechtvaardigen, wordt kortweg beweerd dat de jacht op vos of das bij de laagwildjacht noodzakelijk zou zijn, omdat hun populaties anders de kop op zouden steken – een allang achterhaalde opvatting!

Steeds opnieuw worden er vanuit de kring van recreatieve jagers dingen beweerd die bij nadere analyse hun oorsprong vinden in de jachtliteratuur en dergelijke onwetenschappelijke bronnen. Dat komt vooral door de vaak ontoereikende opleiding in de cursussen voor het jagersexamen, die grotendeels worden gegeven door soms fanatici met een sekteachtige gedachtegoed en die geen reguliere kwalificatie nodig hebben. Na de opleiding beweegt de recreatieve jager zich enkel nog in de echokamer van de jachtpers, die haar scheve en vaak ook foutieve voorstellingen voortdurend blijft herhalen.

In de jachtverenigingen bevestigen ze elkaar dan wederzijds in hun kijk op de zaak. Op deze manier is een afgeschermde en militante groepering ontstaan, die nauwelijks toegankelijk is voor nieuwe informatie.Het fatale hierbij is dat de lokale pers en politiek nog altijd geloven dat er onder de jachthoed vakkennis aanwezig is, en bij alle natuurthema's graag de plaatselijke recreatieve jager raadplegen. Zo verontreinigen de recreatieve jagers ook nog eens de publieke ruimte.

Daarvoor prijzen wij het kanton Genève met zijn professionele wildbeheer zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders. Aan het meer van Genève liggen wijngaarden en andere gewassen, net als in de rest van Zwitserland. Blijkbaar hanteert men daar echter een menselijke en ethische benadering in de omgang met wilde dieren, en intelligente maatregelen om gewassen te beschermen. In Genève worden geen vossen, marters of dassen gereguleerd enkel en alleen omdat er jachttijd is. Dit blijkt ook uit de federale jachtstatistiek (2). Daarentegen vinden er praktische verjaagmaatregelen (12) plaats en zinvolle voorlichting, ondersteuning en bijscholing van de bevolking door de wildbeheerders. Veiligheid, dierenwelzijn en ethiek zijn daarbij het devies.

Voor vossen bestaat er geen wettelijke afschotplanning en bestandsopname. De jacht op vossen komt neer op een kortsluitecologie voor onvoldoende opgeleide jagers.

Voor IG Wild beim Wild is het niet zinvol om de kantons meer bevoegdheden te geven in de jachtwet – integendeel. Ze kunnen niet omgaan met de verantwoordelijkheid, zijn overbelast, zijn als recreatieve jagers en besluitvormers onvoldoende opgeleid en ze liegen. Bovendien hebben ze al voldoende vrijbrief. Actuele voorbeelden zijn onder andere de dienstleider Jacht en Visserij van het kanton Zürich.

Elke vossen- of dassenjacht in Solothurn is daarmee een duidelijke schending van de Dierenwelzijnswet, omdat de redelijke reden ontbreekt. De vossen- en dassenjacht is dus voornamelijk georganiseerde dierenmishandeling..

Wilde dieren hebben ook gevoelens en emoties. Ze kunnen lijden, rouwen en vreugde ervaren. Net als wij mensen leven ze in familieverbanden en sociale structuren, die recreatieve jagers meestal voor hun plezier terroriseren en schenden.

Maar liefst 8 maanden lang wordt er in het kanton Solothurn jacht gemaakt op vossen – bij Das is dat meer dan 6 maanden, volgens de federale jachtstatistiek. Bij zoveel stress hoeft men zich niet af te vragen waarom deze dieren ziek worden. In heel Europa ligt het epicentrum van meldingen van de vossenlintworm in Zwitserland, en wel precies in het gebied van Zwitserland waar jachtgezinde recreatieve jagers zich bij de kantonale autoriteiten hebben genesteld. Deze zinloze verstoringen en geluidsoverlast, die tijdens de nachtelijke jacht van recreatieve jagers in de leefomgeving worden veroorzaakt, verstoren altijd ook de gehele populaties wilde dieren en de omwonenden.

Meester Grimbart – zoals de das in de fabel wordt genoemd – is niet vaak te zien: het grootste dier van de marterfamilie is schuw en alleen 's nachts actief. Overdag brengen dassen hun tijd voornamelijk door in de dassenburcht, die meestal aan de rand van bewoond gebied ligt en vaak generaties lang in gebruik blijft. Ook dassen zijn voor mensen onschadelijk en vormen geen gevaar, noch voor de land- en bosbouw, noch voor wilde dieren of huisdieren. Dassen vallen geen katten aan en zijn voornamelijk 's nachts onderweg. Als ze zich tegen honden moeten verdedigen, trekt de hond meestal aan het kortste eind. De winter, of bij lage temperaturen, brengen dassen grotendeels slapend door – ze houden een winterrust. Het kanton Solothurn kent de das op kantonaal niveau niet eens een gesloten tijd toe en de das is bejaagbaar van 16 juni tot 15 januari – wat een ongeëvenaarde vorm van dierenmishandeling is. Dassen dragen ook geen ziekten over, iets wat door recreatieve jagers altijd als schijnargument wordt aangevoerd.

Wetenschap versus jagerslatijn

Er zijn al meer dan 30 jaar minstens 18 wildbiologische studies die bewijzen: de vossenjacht reguleert niet en is ook nutteloos voor ziektebestrijding. Integendeel!

Wetenschappelijk onderzoek (5) heeft namelijk aangetoond dat zelfs wanneer driekwart van een populatie wordt afgeschoten, er het jaar daarop alweer hetzelfde aantal vossen is. Hoe intensiever er op ze wordt gejaagd, hoe meer nakomelingen er komen – enige vorm van “regulatie” van deze populaties is niet nodig en is met jachtmiddelen ook helemaal niet mogelijk.

Vossenpopulaties worden gereguleerd via een complex sociaal systeem. Vossen leven in familieverbanden waarin alleen de vos met de hoogste rang jongen krijgt (net als de leidende zeug bij wilde zwijnen). Geboortebeperking in plaats van massale ellende, zo becommentarieerde bioloog Erik Zimen dit verschijnsel. Grijpt de mens echter met val en geweer in op de vossenpopulatie, dan worden deze familiegemeenschappen (3) vernietigd. Als gevolg daarvan zijn bijna alle vrouwtjesvossen paringsbereid en stijgt bovendien het aantal welpen per nest sterk.

«Ook zonder jacht zijn er niet plotseling te veel vossen, hazen of vogels. De ervaring leert dat je de natuur aan zichzelf kunt overlaten. Puur pragmatisch gezien is de laagwildjacht niet nodig.»

Heinrich Haller, oud-directeur van het Nationaal Park Graubünden en wildbioloog

Onderzoeken in verschillende landen en op verschillende tijdstippen hebben bovendien de invloed van de vos aangetoond, niet alleen op de reeënpopulatie: voor het Berner Mittelland wordt geschat dat een vos in de maanden mei tot juli gemiddeld elf reekalfjes kan buitmaken. Daarmee wordt ook de vraatschade aan wilde planten verminderd (1).

Talrijke praktijkvoorbeelden zoals nationale parken, Luxemburg (10) of onder andere kanton Genève hebben aangetoond dat er geen enkel steekhoudend argument bestaat voor deze slachtingen. Leefgebied dat vrijkomt, wordt door deze dieren onmiddellijk weer bezet. Wetenschappelijk goed onderbouwd is dat de vossenpopulatie zich grotendeels onafhankelijk van pogingen tot jachtbeïnvloeding ontwikkelt, omdat bejaging integendeel juist de voortplantingssnelheid sterk doet toenemen.

In Zwitserland schieten recreatieve jagers echter elk jaar ongeveer 20.000 gezonde vossen dood, bestemd voor de vuilnisbak of de verbrandingsoven (2). Precies het aantal dat nodig is opdat de risicogroep recreatieve jagers later hun sektarische jagerspraat als onmisbare regulatoren kunnen blijven verspreiden. Deze zinloze berg kadavers, betaald door de belastingbetaler, moet stoppen. De recreatieve jagers veroorzaken meer problemen dan ze naar eigen zeggen oplossen. Dit onzinnige gedrag helpt ook de bossen niet vooruit.

Bij deze jachten gebeuren ook telkens weer fatale verwisselingen en schieten recreatieve jagers beschermde diersoorten zoals goudjakhalzen of wolven dood (8).

Kan de goed geïnformeerde belastingbetaler in Solothurn het nog met zijn geweten verenigen om dergelijke functionarissen in het kanton te steunen, die geen zier geven om ethiek, wetenschap of dierenwelzijn en de bevolking voorliegen en in gevaar brengen?

Stop de dierenmishandeling en verspilling van belastinggeld in het kanton Solothurn.

De vossenjacht is ecologisch, economisch en epidemiologisch zinloos – ja zelfs contraproductief! – en moet daarom in het belang van mens, natuur en dierenwereld, en vanuit ethisch, moreel en dierenwelzijnsoogpunt, worden verboden. Met blinde actiedrang en geweld is niemand geholpen.

Voedselopname van wilde dieren in de gedeelde leefomgeving is geen schade, maar een natuurlijk proces om te overleven. Hier zijn tolerantie en billijkheid geboden. Wij mensen verminken en vernietigen op alle niveaus veel meer van de leefomgeving van wilde dieren. Wilde dieren hebben net zo goed bestaansrecht als mensen. Deze respectloze dodingsacties staan in geen verhouding tot een gezond en hartverwarmend rechtvaardigheidsgevoel. Tegen hagel en vogelvraat beschermt men zich bijvoorbeeld ook met netten of verjaging.

Met deze directe indiening van de petitie eisen we van de beslissingsnemers om het doden van deze prachtige wezens zo snel mogelijk te verbieden en dit in het officiële blad te publiceren.

Stuur de petitie en/of een commentaar zelf per e-mail naar de volgende instanties:

• Regeringsraad Birgit Wyss: kanzlei@vd.so.ch
• Groenen Zwitserland: gruene@gruene.ch
• Groenen Solothurn: kontakt@gruene-so.ch
• Dienst voor Bos, Jacht en Visserij: jf@vd.so.ch
• SP Solothurn: sekretariat@sp-so.ch
• Groenliberalen Solothurn: so@grunliberale.ch

Laat de beslissingsnemers in Solothurn telefonisch uw mening weten:

• Regeringsraad Birgit Wyss, +41 32 627 24 32
• Dienst voor Bos, Jacht en Visserij + 41 032 627 23 47
• Partij Grüne Schweiz, +41 31 326 66 00
• Partij Grüne Solothurn +41 76 702 90 63
• SP Solothurn + 41 032 622 07 77
• Groenliberalen Solothurn + 41  079 300 46 40

Daarnaast eisen wij:

• De erkenning van wetenschappelijke studies en deskundigenmeningen (niet afkomstig uit het milieu van de recreatieve jager), die de noodzaak van de bejaging in twijfel trekken respectievelijk weerleggen.
• Geen verspreiding van sektarische respectievelijk weerlegde jagersleugens, zoals de vermeende noodzaak om de vossenpopulatie te reguleren, de angstzaaierij rond hondsdolheid, de vossenlintworm en schurft, of het idee dat de vos verantwoordelijk zou zijn voor de achteruitgang van het kleinwild enzovoort.
• Het doden van dieren in het kader van een vrijetijdsbesteding hoort niet thuis in de 21e eeuw en zou ook strafrechtelijk vervolgd moeten worden.

Motivering:

In het kanton Solothurn werden tijdens het jachtseizoen 2018 in totaal 658 meestal gezonde vossen en 222 dassen gedood door militante recreatieve jagers, zonder enige wetenschappelijke onderbouwing of wildbiologische vakkennis.

De schijnargumenten over de zogenaamde bestrijding van hondsdolheid, de vossenlintworm of schurft door meedogenloze bejaging zijn wetenschappelijk weerlegd. Schurft komt veel minder vaak voor dan wordt aangenomen, en vossen met een goede conditie kunnen van schurft genezen. Zulke vossenpopulaties worden vervolgens resistent tegen nieuwe infecties. Bovendien vormt schurft bij vossen geen gevaar voor mensen of huisdieren.

De vermeende bedreiging van weidevogels, dus grondbroeders, kan naar het rijk der jagerssprookjes worden verwezen, aangezien er onderzoek bestaat dat de invloed op vogelpopulaties als onbeduidend bestempelt (3). Dat is des te begrijpelijker als men zich realiseert wat het hoofdvoedsel van vossen is: muizen en regenwormen. Vossen zijn uitgesproken nuttig voor de landbouw. En dat vossen ook uitgesproken nuttig zijn voor de bosbouw en de mens zelfs beschermen tegen ziekten door ijverig muizen te verdelgen (die gelden als de belangrijkste overbrengers van bijvoorbeeld de ziekte van Lyme), is daarentegen bij slechts weinig mensen bekend.

De industriële landbouw is de hoofdoorzaak van de afname van bedreigde soorten, omdat zij de leefomgeving van deze dieren vernietigt. Door nieuwe akkerarealen, monoculturen, meststoffen en pesticiden worden voor hen levensnoodzakelijke natuurlijke structuren steeds verder vernietigd – door de overbemesting neemt bovendien ook het voedselaanbod af. Het doden van dieren door recreatieve jagers oefent echter extra druk uit op de al verzwakte populaties en kan deze tot de rand van uitroeiing brengen. Absurd genoeg probeert de jagersgemeenschap de afname van de veldhazenbestanden toe te schrijven aan roofdieren zoals de vos. Vossen voeden zich echter voornamelijk met muizen en regenwormen en vormen geen bedreiging voor de hazenpopulatie of voor bodembroeders. Enerzijds is het voor de vos tijdverspilling om vergeefs op zoek te gaan naar zeldzame en dus moeilijk te vinden prooi, anderzijds is bijvoorbeeld een gezonde haas geen prooi voor hoe snel een vos ook is – met hun krachtige achterpoten kunnen de langoren zich vanuit stilstand naar meer dan 70 km/u katapulteren. Onderzoek toont aan dat het overgrote deel van de door vossen gegeten hazen als aas wordt opgenomen.

De schijnargumenten van de zogenaamde bestrijding van hondsdolheid, de vossenlintworm of schurft door genadeloze bejaging zijn wetenschappelijk weerlegd. Schurft komt veel minder vaak voor dan vermoed, en vossen met een goede conditie kunnen schurft laten genezen. Deze vossenpopulaties zijn dan resistent tegen nieuwe infecties. Bovendien vormt schurft bij vossen geen gevaar voor mensen of huisdieren. Het is zeer eenvoudig te behandelen.

Vossenlintworm

Minder vossen, minder vossenlintworm, dus ook minder infectierisico voor de mens. Op het eerste gezicht een plausibele conclusie, maar bij nauwkeurige analyse blijkt het toch alleen maar jagerslatijn te zijn, zoals meerdere internationale studies (6) aantonen.

In heel Europa ligt het epicentrum van meldingen van vossenlintworm in Zwitserland, en wel precies in het gebied van Zwitserland waar jachtgezinde recreatieve jagers zich bij de kantonale autoriteiten hebben genesteld. Deze zinloze verstoringen en geluidsoverlast tijdens de jacht van de recreatieve jagers in de leefomgeving verstoren steeds ook de gehele populaties wilde dieren en de inwoners..

Er zijn veel meer zoönosen bij huisdieren en landbouwhuisdieren. In de regel raken alleen recreatieve jagers besmet met een zoönose zoals de vossenlintworm. Ongeveer 20–30 personen raken in Zwitserland per jaar besmet met deze leverziekte (Echinococcus multilocularis). Dit is niet meer dan vroeger, toen er minder vossen in de steden voorkwamen. Het immuunsysteem van de meeste mensen is sterk genoeg om een infectie af te weren. Doorgaans ontwikkelen de larven van de vossenlintworm zich in de lever van muizen en enkele ratten. Wanneer een vos de besmette muis opeet, ontwikkelt zich in zijn darm opnieuw een lintworm. Ook katten en honden die muizen eten, kunnen zo de parasiet verspreiden, maar worden zelf niet ziek. Enigszins geruststellend is het feit dat de besmettingsfrequentie in Zwitserland zeer laag is, dat directe overdracht van vos op hond niet mogelijk is en dat gecastreerde dieren geen vossenlintworm krijgen.

Stadsvossen hebben doorgaans een besmettingsgraad onder de 20%, omdat hun voedsel hoofdzakelijk uit voedselresten bestaat. Landvossen daarentegen hebben een hogere besmettingsgraad, omdat zij zich rijkelijk voeden met veldmuizen.

Het besmettingsrisico is voor gewone bosbezoekers minimaal. In tegenstelling tot de vele geruchten is er geen enkele vossenlintworm-patiënt bekend die besmet zou zijn geraakt via bosbessen. Bessen die hoog aan de struik hangen, komen niet in aanmerking als besmettingsweg. Het is moeilijk voor te stellen hoe bijvoorbeeld vossenkeutels op hoog hangende bessen terecht zouden moeten komen.

“We hebben waargenomen dat vossenmoeders daar waar op de dieren wordt gejaagd, meer jongen ter wereld brengen. Met een afschot kan men weliswaar plaatselijk verlichting brengen, maar binnen de kortste keren worden de vrijgekomen leefgebieden weer bezet. De natuur reguleert dat zelf.”

 Wildbeheerder Fabian Kern

Afschot van vossen kan zelfs tot gevolg hebben dat het vrijgekomen leefgebied opnieuw wordt bevolkt door vossen met een veel groter aandeel dragers van de vossenlintworm.

Vossenschurft

Niet elke ruig ogende vos heeft schurft, en honden lopen ook geen hoog risico op besmetting. De parasiterende schurftmijt kan zowel honden als mensen aantasten – maar deze aantasting is in beide gevallen prima te behandelen. Het lokaal schijnbaar toegenomen voorkomen van genoemde mijten is niet het gevolg van een te hoge populatiedichtheid bij vossen. Daarom zal intensievere bejaging de verspreiding van schurft ook niet voorkomen. Wetenschappelijk is juist aangetoond dat bejaging bij de vos contraproductief is voor het indammen van ziektes bij wilde dieren. Ook in het algemeen blijkt dat in intensief bejaagde gebieden de vossenpopulatie niet daalt, maar door toename van de voortplanting en instroom van dieren zelfs stijgt.

Als voornaamste oorzaken voor de verspreiding van vossenschurft geldt de intensieve bejaging. Door de jacht ontstaat een kunstmatig verjongde en groeiende populatie met een verzwakt immuunsysteem, wat in de herfst resulteert in een toename van migrerende jonge vossen die de in hen aanwezige ziekteverwekkers verspreiden.

“Helaas kunnen wij geen gezondheidsgegevens leveren over de gedode vossen, aangezien dit niet wordt vastgelegd bij de afschotcontrole. Dit geldt zowel voor de jacht als voor de speciale afschotacties, die van 15 juni tot 31 augustus plaatsvinden. Bij het valwild komt ook schurft voor, maar we kunnen het aantal niet specificeren binnen de 23% die wegens ouderdom, ziekte of zwakte is geregistreerd. In principe kunnen we aannemen dat de afgelopen 20 jaar tussen de 5 en 10% van de vossen door schurft was aangetast. Hondenziekte komt zelden voor.”

Rolf Schneeberger, LANAT Amt für Landwirtschaft und Natur

Ook in het verleden laaiden schurft en hondenziekte lokaal steeds weer op, om vervolgens vanzelf weer uit te doven. Vooral daar waar schurft bijzonder sterk om zich heen heeft gegrepen, lijken vossen een toenemende resistentie tegen nieuwe infecties te ontwikkelen. Aangezien de jacht het eigenlijk aanwezige overlevingsvoordeel voor schurftresistente vossen echter tenietdoet (een recreatieve jager ziet een vos zijn schurftresistentie immers niet aan), lijkt het doden van vossen ook in dit opzicht contraproductief. Overigens is bij hondenziekte vastgesteld dat wilde dieren al antilichamen hebben aangemaakt, waardoor het gevaar marginaal is.

Vossen beschermen ons

Een nieuwe studie (7) wijst erop dat het uitsterven van muizenjagende roofdieren, met name de vos, de oorzaak is van het stijgende aantal door teken overgedragen ziekten bij mensen.

Vossen hebben bovendien een positieve invloed om mensen en dieren te beschermen tegen het hantavirus, botulisme of bijvoorbeeld leptospirose (11).

“Als er niet zoveel vossen zouden worden gedood, zouden boeren ook niet zoveel gif op de akkers hoeven te gebruiken tegen muizenplagen – wat op zijn beurt weer het hele ecosysteem belast.”

Wild beim Wild

Boswachters moeten met chemie, mechanische middelen en vallen muizen bestrijden die kiemplanten en bomen beschadigen, terwijl recreatieve jagers vossen bejagen die eigenlijk de muizen onder controle zouden houden. Miljoenen franken aan schade en extra kosten voor de bosbouw als gevolg van de jacht zijn het gevolg. Landbouwers en fruittelers moeten muizenjagers inhuren, omdat de vos en andere roofdieren ontbreken.

Barbaarse folklore of normale jachtmethode?

Bij de vossenjacht worden praktijken (9) toegepast die door de dierenwelzijnswet eigenlijk verboden zijn. Bijzonder wreed gaat het eraan toe bij de bouwjacht en de training van bouwhonden op levende vossen.

Tenminste onder de Zwitserse bevolking geniet de bouwjacht nauwelijks steun; dat blijkt uit een representatieve enquête in september 2017 onder 1015 personen, uitgevoerd door het marktonderzoeksbureau Demoscope in opdracht van de Schweizer Tierschutz (STS). 64 procent steunt een verbod, slechts 21 procent wil de bouwjacht behouden. De afwijzing is iets sterker onder vrouwen en 15- tot 34-jarigen. Een taalkloof bestaat niet.

De vos is een zeer treffend (en triest) voorbeeld van hoe de recreatieve jager door zijn onwetendheid en dwangmatige controledrang tegenover de natuur zelf problemen creëert en natuurlijke regulerende mechanismen verergert. Als men zich zonder vooroordelen met vossen bezighoudt, ontdekt men al snel dat het fascinerende dieren zijn met indrukwekkende vaardigheden. Het zijn zeer zorgzame ouders die beschikken over buitengewone vermogens, zoals het gebruik van het aardmagnetisch veld bij het zoeken naar voedsel. Bovendien zijn ze als muizenjagers onmisbaar voor zowel de landbouw als de bosbouw en dragen ze aanzienlijk bij aan het indammen van 'door knaagdieren overgedragen ziekteverwekkers', zoals hantavirussen of borrelia. Om deze redenen zouden we de vos moeten zien voor wat hij is – namelijk een belangrijk onderdeel van het ecosysteem en een verrijking van de inheemse fauna.

Eigenlijk zou de hele laagwildjacht verboden moeten worden. Wie zinloos doodt, beschermt niets en heeft geen enkel nut voor de beschaafde samenleving. Recreatieve jagers zorgen dus ook niet voor gezonde of natuurlijke wildpopulaties.

Vooral bij recreatieve jagers is het uiterst belangrijk om heel goed te kijken. Nergens wordt er zo veel gemanipuleerd met onwaarheden, jagerslatijn en nepnieuws. Geweld en leugens zijn twee zijden van dezelfde medaille.

Bronnen:

Verdere artikelen

• Fred Kurt:Het ree in het cultuurlandschap. Ecologie, sociaal gedrag, jacht en wildbeheer. Kosmos Verlag, Stuttgart 2002, blz. 83.
• Federale jachtstatistiek Link
• Toelichtingen en bronvermeldingen Link
• Wetenschappelijke literatuur: Studies over de rode vos
• Jagers verspreiden ziekten: studie
• Jacht bevordert ziekten: studie
• Recreatieve jagers in de criminaliteit: De lijst
• Een verbod op de zinloze vossenjacht is allang overdue: artikel
• Luxemburg verlengt vossenjachtverbod: artikel
• Kleinwildjacht en dierziektes: artikel
• Verjaging van wilde dieren: artikel

Antwoord regeringsraadslid Brigit Wyss Solothurn

De Dienst voor Jacht en Visserij en de recreatieve jagers van Revierjagd Solothurn wilden schriftelijk geen commentaar geven. Anders was dat bij de vakinstantie in Bern:

«In principe kunnen we aannemen dat in de afgelopen 20 jaar tussen de 5 en 10% van de vossen schurft had. Kale plekken zijn zeer zeldzaam.”

Rolf Schneeberger, LANAT Amt für Landwirtschaft und Natur Bern

Solothurner Zeitung: Strijd tegen een bloederige hobby

IG Wild beim Wild heeft ook telefonisch navraag gedaan bij de heer Mark Struch van de vakinstantie voor jacht in Solothurn. De heer Struch bevestigde dat er meer gezonde vossen worden geschoten dan zieke. Pas toen hij hoorde van de brief van regeringsraadslid Brigit Wyss, kwam hij terug op zijn woorden.

Marcel Tschan van dezelfde instantie verdraait in het artikel van de Solothurner Zeitung bovendien opnieuw de feiten. De industriële landbouw is de belangrijkste factor voor de afname van de veldhazenpopulatie, omdat zij het leefgebied van de dieren vernietigt. Door nieuwe akkerbouwgrond, monoculturen, mest en pesticiden worden voor hen levensnoodzakelijke natuurlijke structuren steeds verder vernietigd – door overbemesting neemt bovendien ook het voedselaanbod af. Absurd genoeg probeert de jagerschap de afname van de veldhazenbestanden toe te schrijven aan roofdieren zoals de vos. Vossen voeden zich echter voornamelijk met muizen en regenwormen en kunnen een gezonde haas helemaal niet bemachtigen. Vossen vormen geen bedreiging voor de hazenpopulatie of voor grondbroeders.

De verklaring van Pro Natura Solothurn getuigt eens te meer van gebrek aan respect voor gevoelige wezens. Pro Natura Solothurn ondersteunt daarmee een cultuur van geweld en dierenmishandeling en spreekt haar moederpartij tegen: «De natuurbeschermers van Pro Natura zien dat heel anders: De zinloze berg kadavers moet worden voorkomen.»