Trzech myśliwych hobbystów skazanych: sąd potwierdza prawo do filmowania nagonek

Tribunal correctionnel d’Orléans w dniu 19 czerwca 2026 roku uznał trzech myśliwych hobbystów za winnych usiłowania kradzieży w grupie.

Mężczyźni chcieli wyrwać telefon komórkowy krytycznemu wobec polowań aktywiście Pierre'owi Rigaux, który filmował nim polowanie par force. Zdarzenie miało miejsce 23 listopada 2024 roku w lesie pod Orleanem.

Co się wydarzyło

Tego dnia Rigaux śledził «chasse à courre», czyli zakazaną już dawno w Niemczech i Szwajcarii nagonkę ze sforą psów na koniach, i dokumentował ją swoim telefonem. Kilku uczestników weszło z nim w konflikt. Trzech z nich próbowało wyrwać mu urządzenie z ręki.

Przed sądem jeden z oskarżonych przyznał, że sięgnął po telefon, lecz przedstawił to inaczej: nie chodziło o kradzież, lecz o usunięcie nagrań. Nie chcieli być filmowani, ponieważ Rigaux wykorzystuje zdjęcia nie do dokumentacji, lecz do zniesienia polowań hobbystycznych. Miał to być już trzeci raz, gdy go filmowano.

Ocena prawna

Prokurator Grégoire Hue wyjaśnił, że już tymczasowe zawłaszczenie telefonu wystarcza, by stwierdzić usiłowanie kradzieży. Sąd przychylił się do tej linii. Trzej oskarżeni zostali skazani na karę grzywny w wysokości 500 euro w zawieszeniu i muszą dodatkowo wypłacić Rigaux 100 euro odszkodowania.

Pierwotnie pojawiły się również zarzuty takie jak przemoc i groźby śmierci. Po śledztwie nie były one jednak ścigane przed sądem. Pozostała jedynie próba odebrania smartfona.

Uznane prawo do filmowania polowań hobbystycznych

Rigaux z zadowoleniem przyjął wyrok w mediach społecznościowych. Widzi w nim potwierdzenie prawa do filmowania działań hobbystycznego myślistwa w lesie państwowym. Właśnie to jest sednem sprawy, które prasa myśliwska w swoich relacjach woli ukrywać: kto dokumentuje publiczną działalność w publicznym lesie, działa zgodnie z prawem. Kto reaguje na to sięgnięciem po cudzą własność, popełnia przestępstwo.

W ogólnodostępnym lesie państwowym hobbystyczne myślistwo uznawane jest za działalność zbiorową, widoczną publicznie i niepodlegającą ochronie wizerunku. Filmowanie jest objęte uzasadnionym interesem informacyjnym, zarówno we Francji, jak i w Niemczech oraz Szwajcarii.

Société de vénerie oświadczyło przed rozprawą, że potępia wszelką przemoc, jednocześnie jednak krytykowało metody, które określiło jako prowokacyjne i nastawione na skandalizowanie. Ta sama organizacja już w innych przypadkach demonstracyjnie dystansowała się od napaści, podczas gdy udokumentowane praktyki mówiły same za siebie.

Zdradzieckie pouczenie prasy myśliwskiej

Warto zwrócić uwagę, jaki wniosek wyciągają z wyroku niektóre francuskie media myśliwskie. Zamiast kwestionować sam czyn, przeważa ton: hobbyści-myśliwi powinni zachować spokój i w żadnym wypadku nie sięgać po telefon czy kamerę, bo w przeciwnym razie ucierpi wizerunek całego hobbystycznego myślistwa. Nie chodzi więc o to, co słuszne, a co niesłuszne, lecz o efekt publiczny. Niepokój budzi nie filmowanie, lecz to, że zostaje ono ujawnione.

Właśnie tu leży słaby punkt. Działalność, która unika przejrzystej obserwacji i w odruchu sięga przy filmowaniu po cudze urządzenia, ujawnia, jak słabo wytrzymuje konfrontację z opinią publiczną. Kamera staje się zagrożeniem, bo to, co zostaje sfilmowane, jest niewygodne.

Sprawa ta wpisuje się w rosnącą liczbę sporów między hobbystami-myśliwymi a ich krytykami we Francji. Niedawno hobbyści-myśliwi stanęli przed sądem w innym postępowaniu w związku z domniemanym kłusownictwem, a także w relacjach między rolnikami a hobbystami-myśliwymi coraz częściej dochodzi do napięć.