Grypa ptaków: polowanie na kozły ofiarne

Ta bajka jest jednak nie tylko łatwa do przejrzenia, jest też niebezpieczna.

Zaledwie pojawiają się pierwsze doniesienia o martwych dzikich ptakach, rozbrzmiewa chór związków łowieckich: „regulować populacje”, „zwalczać przenosicieli”.

Wysoce zjadliwa ptasia grypa nie powstaje w trzcinowiskach czy nad jeziorami. Powstaje w przemysłowej produkcji zwierzęcej, tam gdzie dziesiątki tysięcy zwierząt zmuszone są żyć na najmniejszej przestrzeni, we własnych odchodach. Te zakłady są prawdziwymi wylęgarniami mutacji wirusów. To, że patogeny w końcu docierają do natury, nie jest cudem, lecz logiczną konsekwencją tego systematycznego znęcania się nad zwierzętami.

Zamiast jasno nazwać ten niewygodny związek, politycznie łatwiej jest szukać winy w naturze. Łabędzie, kaczki, lisy czy ptaki drapieżne nie mogą się bronić, gdy myśliwi rekreacyjni nagle ogłaszają je „zagrożeniem”. I tak strzela się do tego, co i tak jest już zagrożone, w imię rzekomego zwalczania epidemii, które jest niczym innym jak listkiem figowym dla starych zapędów łowieckich.

Łowiectwo rekreacyjne szkodzi, nie leczy

Ptasia grypa od dawna nie jest już „chorobą ptaków”. Lisy, kuny, niedźwiedzie i foki już na całym świecie z jej powodu ginęły; w jednym zoo wirusowi uległy nawet tygrysy, po tym jak zjadły zainfekowane ptaki. To pokazuje: nie chodzi tu o marginalną notatkę ze świata zwierząt. Chodzi o pandemię w królestwie zwierząt, wywołaną przez stworzony przez człowieka system, który czyni dzikie zwierzęta kozłami ofiarnymi i zaciera prawdziwe przyczyny.

Twierdzenie, że odstrzały mogą zatrzymać rozprzestrzenianie się ptasiej grypy, jest naukowo nie do utrzymania. Chorób nie da się „wystrzelać”. To, co łowiectwo rekreacyjne rzeczywiście powoduje: zakłóca równowagę ekologiczną, niszczy struktury społeczne w populacjach zwierząt i tym samym w efekcie zwiększa chaos, zamiast wprowadzać porządek. Dla lobby łowieckiego jest to jednak nieistotne, najważniejsze, że palec może zostać na spuście.

To, co dzieje się w przypadku ptasiej grypy, powtarza się w przypadku kozic w Alpach. Kozice, które i tak są pod presją z powodu zmian klimatycznych, utraty siedlisk i zakłóceń, są dodatkowo poddawane polowaniom. A przecież nauka jest jednoznaczna: odstrzały nie zapobiegają rozprzestrzenianiu się choroby. Tworzą jedynie alibi i nowe preteksty dla łowiectwa rekreacyjnego. Tak zwana „ślepota kozic”, choroba oczu wywoływana przez bakterie, rozprzestrzenia się w populacjach, często pod wpływem stresu, presji łowieckiej lub zawleczonych patogenów. Owce mogą być nosicielami, ale to przede wszystkim kozy są głównym wektorem infekcji odpowiedzialnym za ślepotę kozic. Zwierzęta chorują, czasem tracą wzrok tymczasowo, wiele z nich nawet wraca do zdrowia. Jednak zamiast postawić na badania, monitoring i ochronę, myśliwi rekreacyjni odruchowo domagają się odstrzałów.

Skandal jest w oborze, nie w trzcinowisku

Dopóki przemysłowa produkcja drobiu pozostaje nietknięta, dopóki zwierzęta są trzymane i transportowane jak towar jednorazowego użytku, ptasia grypa będzie wybuchać wciąż na nowo. Łowiectwo rekreacyjne odwraca od tego uwagę. Oferuje politykom i przemysłowi rolnemu chętnego kozła ofiarnego – dzikie zwierzęta.

Prawda jest niewygodna, ale jasna: kto chce powstrzymać ptasią grypę, musi zacząć od chowu przemysłowego. Kto zamiast tego strzela w trzcinowisko, staje się współwinny nie tylko cierpieniu dzikich zwierząt, ale też utrzymywaniu śmiercionośnego systemu.

Dzikie zwierzęta nie są sprawcami. Są ofiarami wirusów, polityki rolnej oraz luf strzelb myśliwych rekreacyjnych.

Jedyna prawdziwa prewencja epidemiczna brzmi: koniec z chowem przemysłowym. Wszystko inne to zamydlanie oczu i igranie z niebezpieczeństwem nowej globalnej katastrofy.