Europa's schande: twee heremietibissen doodgeschoten in Italië

De bedreigde trekvogels maakten deel uit van een EU-beschermingsproject.

Terwijl Europa miljoenen investeert in soortenbescherming, worden dezelfde dieren elders gedood door recreatieve jagers. Een lesje in hypocrisie, traditie en onverantwoordelijkheid.

Het dodelijke zuiden: beschermde status eindigt bij de loop van het geweer

Twee waldrappen, onderdeel van een EU-herintroductieproject, begonnen hun reis in Oostenrijk, rustten uit in Zwitserland en staken succesvol de Alpen over. Kort na de grens bij Dubino, in Lombardije, werden ze doodgeschoten, vermoedelijk door recreatieve jagers. De kadavers bleven verdwenen, alleen hun GPS-zenders werden vijf dagen later door het leger gevonden.

Opnieuw blijkt: de wettelijke beschermde status van bedreigde soorten is in Europa het papier niet waard waarop hij is gedrukt.

Doodgeschoten als afval – het einde van een illusie van soortenbescherming

Een van de gedode vogels, “Zoppo”, was een oprichtend lid van het project. Hij diende als mentor voor jonge soortgenoten, waaronder Zaz, zijn adoptiekuiken. Beiden stierven samen. “Deze brute daad heeft het project niet alleen een van zijn oprichtende leden ontnomen, maar heeft ook de internationale gemeenschap achter de herintroductie-inspanningen diep geschokt”, zegt Roberta Pieroni, leidster van een Italiaanse anti-stroperijcampagne.

Maar schokreacties vervangen geen consequenties. Al jaren worden in Zuid-Europa miljoenen trekvogels doodgeschoten, gevangen of vergiftigd, vaak onder het mom van “traditie”. De Europese autoriteiten reageren met verontwaardiging – en kijken vervolgens weer weg.

Wanneer traditie een licentie wordt om te doden

In Italië, Frankrijk, Malta en Spanje heeft de recreatieve jacht allang een folkloristische status. Onder het mom van “cultureel erfgoed” worden wrede praktijken gelegitimeerd die niets met natuurverbondenheid te maken hebben. Dat trekvogels zoals de waldrap op deze routes geen enkele kans hebben, is geen bijkomstige schade, maar een systemisch falen.

Wie bedreigde soorten wil beschermen, hoeft niet te praten over ‘duurzaam gebruik’, maar over een einde aan de jachtprivileges.

De heremietibis die Italië mijdt en overleeft

Terwijl in Lombardije wordt geschoten, laat een Zwitserse heremietibis zien dat het ook anders kan. De vogel Knuckle bleef in Zwitserland nadat hij vorig jaar de aansluiting bij zijn familie verloor. Tegenwoordig geldt hij als overlevingskunstenaar: “Omdat Knuckle de eerste trek heeft gemist, heeft hij geen ambities meer om naar Italië te vliegen”, zegt Johannes Fritz van het Waldrappteam.

Ironisch genoeg is dat precies wat zijn leven redt: hij vliegt niet naar de plek waar Europa zijn wilde dieren doodschiet.

Conclusie: soortenbescherming eindigt waar de jachtlobby begint

Het doodschieten van de twee heremietibissen is geen tragisch incident, maar de uitdrukking van een ziek systeem dat dierenmoord als vrijetijdsbesteding tolereert. Zolang de jacht als ‘traditie’ wordt gebagatelliseerd en de autoriteiten wegkijken, blijven alle programma's voor soortenbescherming slechts een kostbaar vijgenblad.

Als Europa het echt meent met biodiversiteit, is eindelijk daadkracht nodig:

• jachtverboden langs de trekroutes,
• strenge straffen voor stroperij,
• en een einde aan de geromantiseerde jachtpropaganda.

Tot die tijd zullen heremietibissen blijven vliegen en blijven sterven.

RECREATIEVE JAGERS RADAR

Op het spoor van verborgen dierenmishandeling, stroperij en/of criminaliteit? Meld ons verdachte gevallen! Help mee met de grote recreatieve jagers-radar.

> naar het formulier