Intervaljacht in het kanton Bern

De intervaljacht betekent dat de hobbyjacht op edelhert in de tijd sterker gestructureerd wordt, met fasen van verstoring en fasen van rust, in plaats van een zo lang mogelijk doorlopend schietbedrijf.

In Graubünden wordt dit model al jaren door de autoriteiten verkocht als «succesrecept» voor populatieregulering en jachtorganisatie, hoewel het wetenschappelijke bewijs voor een duidelijk voordeel ten opzichte van de klassieke grofwildjacht mager blijft, omdat onder andere de invloed van de predatoren te weinig in aanmerking wordt genomen.

In het kanton Bern moet nu een deel van deze logica worden overgenomen: de populatie edelhert wordt plaatselijk als te hoog beschouwd, boseigenaren spreken van aanzienlijke vraatschade, en de politiek eist een «efficiëntere» regulering. Jachtinspectrice Nicole Imesch probeert deze spagaat te organiseren: minder trofeeëncultus, meer «populatievermindering», meer afschot van vrouwelijke dieren en jonge dieren.

De opstand van de Berner hobbyjagers

Nauwelijks worden de jachtregels licht aangescherpt of gepreciseerd, of delen van de georganiseerde hobbyjagers formeren zich tegen hun eigen jachtadministratie. Officieel bekritiseren ze de intervaljacht als «onnodig ingewikkeld» en alleen praktisch toepasbaar voor bepaalde regio's, onofficieel storen ze zich vooral aan het feit dat hen de doortocht naar het hertenmannetje met groot gewei wordt bemoeilijkt.

Reeds het nieuwe Berner jachtregime, dat vrouwelijke dieren duidelijk centraal stelt, heeft er bij sommige hobbyjagers toe geleid dat ze liever thuisblijven als er geen trofeeën lonken. Wanneer de hobbyjagers geordende afschotplannen en een tijdsstructuur al als «bureaucratie» en «betutteling» bestrijden, ontmaskert dat een oude waarheid: het veelbezworen «beheer» eindigt vaak daar waar het persoonlijke jachtplezier wordt beperkt.

Nicole Imesch tussen wetenschap en jachtlobby

Nicole Imesch is biologe, wildbeheerder en hobbyjager uit Bern, met jarenlange ervaring bij het Federale Bureau voor het Milieu en op het gebied van bos-wildbeheer. Ze kent de conflicten tussen bosbouw, landbouw, wildbiologie en hobbyjachtlobby uit eerste hand en heeft zich in het verleden bijvoorbeeld genuanceerd uitgesproken over de regulering van predatoren.

Juist deze dubbelrol maakt de huidige campagne van de hobbyjagersverenigingen tegen haar zo veelzeggend: zodra een jachtinspectrice een minimaal consequentere lijn vertegenwoordigt in de regulering van edelherten of bij de lynx, wordt ze publiekelijk in twijfel getrokken en persoonlijk aangevallen. Dat een SVP-nationaal raadslid haar meteen de geschiktheid voor het ambt wil ontzeggen, nadat het kanton een onrechtmatig lynxafschot heeft geweigerd, is een schoolvoorbeeld van politieke druk op vakmensen die geldend recht en minimumnormen in de wildbescherming toepassen.

Structureel probleem: een systeem reguleert zichzelf

Het huidige debat onthult een structureel probleem: dezelfde kringen die decennialang de jachtkaders hebben bepaald, verzetten zich nu tegen elke hervorming die ook maar in de verste verte ecologische doelen boven jachttraditie stelt. De intervaljacht wordt door de verenigingen niet bestreden omdat ze wildbiologisch schadelijk zou zijn, maar omdat ze controle, planbaarheid en transparantie brengt in een gebied dat tot dusver sterk werd gedomineerd door eigen jachtbelangen.

Wie het bos en de biodiversiteit serieus wil beschermen, ontkomt er niet aan om de hobbyjacht uit haar bevoorrechte zelfbestuur los te maken en duidelijke, door onafhankelijke wetenschap bepaalde doelstellingen te definiëren. Zolang de hobbyjagers afschotplannen, jachtregimes en controlemechanismen grotendeels mede bepalen, blijven edelhertpopulaties, vraatproblemen en conflicten met predatoren een centraal verdienmodel van deze kringen: niet een op te lossen probleem.

Waarom het intervaljacht-debat meer is dan techniek

De discussie over de intervaljacht in het kanton Bern is geen detailkwestie van jachttechniek, maar een symptoom van een diep belangenconflict. Aan de ene kant staan bosbiodiversiteit, klimaatstabiliteit en de bescherming van wilde dieren als medeschepselen, aan de andere kant een hobby die streeft naar zoveel mogelijk «buit» en zo min mogelijk beperkingen.

Zolang edelherten primair worden gezien als «te reguleren bestand» en predatoren zoals de lynx onder enorme politieke druk staan, blijft de hobbyjacht een instrument om economische en culturele aanspraken te verdedigen, en geen werktuig van een modern, wetenschappelijk onderbouwd wildbeleid. De discussie in het kanton Bern laat zien hoe noodzakelijk een fundamentele heroriëntatie is: weg van een jachtgerichte bezitslogica, op weg naar bindende doelen voor bos, wilde dieren en samenleving, en een instantie die deze opdracht kan vervullen zonder de dreiging van de jachtlobby.