Hobbyjagers worden de hemel in geprezen

Niemand richt meer schade aan in het bos dan de mens.

Voortdurend worden uit hebzucht en onwetendheid bomen gekapt. Hele percelen met de grond gelijkgemaakt, met het excuus van bosverjonging. De juiste manier van bosbeheer heeft een veel grotere invloed op de bescherming ervan.

De wildvraat is daarbij slechts een ondergeschikt probleem.

Wildvraat ontstaat altijd ook door de dieronvriendelijke hobbyjacht en door toeristische ontsluitingen van het bos voor vrijetijdsactiviteiten.

De regulering van de wildpopulaties gebeurt niet door de hobbyjacht. De hobbyjacht is meestal de oorzaak van problemen van allerlei aard. De eenzijdige gerichtheid en opbrengstmaximalisatie leiden ertoe dat boseigenaren een economisch belang hebben bij het decimeren van de wildpopulaties. In een natuurlijk bos zijn er geen „schade” door wilde dieren.

De hobbyjacht betekent niet minder wild, maar meer geboorten.

Het schillen en vegen door het wild is voor heel Zwitserland geen probleem, maar slechts regionaal. De schilfrequentie staat los van de wilddichtheid en is dus nauwelijks te beïnvloeden. Waar lynx, vos en wolf regelmatig voorkomen, wordt minder schade aan de bosverjonging vastgesteld, wat miljoenen aan belastinggeld bespaart.

Volgens recente inzichten is niet de wildvraat het hoofdprobleem voor het bos, maar ziekten zoals de Aziatische boktor of de tamme-kastanjegalwesp en de klimaatverandering. De houtvoorraden van Zwitserland behoren tot de hoogste van Europa.

De hobbyjacht is gemuteerd tot een afschuwelijke vermaaksindustrie

De term «dierwelzijnsvriendelijk» in samenhang met de hobbyjacht spreekt zichzelf tegen, aangezien de meeste dieren door hobbyjagers uit lage beweegredenen op laffe wijze worden afgeslacht en niet op grond van een wetenschappelijke noodzaak.

Jachtverenigingen zijn geen dierenbeschermingsverenigingen; dit heeft onlangs een Duitse rechtbank opnieuw bevestigd. Waarschijnlijk moet men in een wildbraad-delirium verkeren, de maag vol, het hoofd niet meer doorbloed, om zoiets als jachtvereniging überhaupt te eisen.

Als hobbyjagers niet voortdurend hun primitieve doodingsdrang zouden mogen bevredigen, zouden er helemaal geen problemen zijn met de populatieomvang van hert en ree – omdat er dan voldoende predatoren als lynx, vos, wolf enz. zouden zijn en dus ook minder wildvraat en andere schade zoals wildongevallen.

Voor echt beheer volstaat een handvol wildhoeders, zoals het voorbeeld Genève of hele landen met een jachtverbod aantonen. De wilde dieren zouden geen schietkraamfiguren meer zijn voor mensen met een geringe ethische hygiëne en psychologische problemen.

In het Zwitserse Nationaal Park wordt al meer dan 100 jaar niet meer gejaagd en daar is de gemzenpopulatie sinds 1920 constant op ongeveer 1350 stuks. De vos wordt, net als in Genève, eveneens niet bejaagd. In tegenstelling tot de prognoses uit de terreurcellen oftewel jachtverenigingen van de hobbyjagers is geen van zijn prooidieren uitgestorven en zijn de populaties stabiel. Er zijn geen bewijzen dat met behulp van de vossenjacht vossenziektes, zoals echinokokkose of vossenschurft kunnen worden teruggedrongen. Vossenjacht heeft meestal ook geen duurzaam effect op de populatie van diersoorten waarvan de leefomgeving daarnaast door land- of bosbouw wordt vernietigd (patrijzen, hazen enz.).

Geboortebeperking

Met geboortebeperking komt men indien nodig ook weg van de jachtonbeschaving – naar een eigentijds en geciviliseerd wildbeheer. Nieuwe wegen voor het wildbeheer bewandelt ook het grote Lainzer Tiergarten: toekomstgericht, dierenwelzijnsvriendelijk en ecologisch – nu met geboortebeperking.

Wetenschappelijke onderzoeken uit jachtvrije gebieden leren ons bijvoorbeeld bij de vos dat de geboortecijfers dalen en de vossenpopulaties grotendeels constant blijven. In het kader van wetenschappelijke onderzoeken in het kerngebied van het Nationaal Park Bayerischer Wald, waar vossen niet worden bejaagd, is bekend dat het geboortecijfer met 1,7 welpen per worp aanzienlijk lager is dan in intensief bejaagde gebieden. Er worden per vossin slechts ongeveer een derde zoveel welpen geboren als in intensief bejaagde gebieden. Vossenjacht is zinloos. Ze is niet duurzaam, ze veroorzaakt veeleer een hoger, met veel leed gepaard gaand voortplantingscijfer.

Ook bij veel knaagdieren, zoals muizen en ratten, die in sociale gemeenschappen leven, sturen dominante vrouwtjes via geurstoffen in de urine, zogenaamde feromonen, de voortplanting van de overige vrouwtjes en zorgen ervoor dat het door te sterke reproductie niet tot overbevolking komt. Waar ratten en muizen massaal bestreden worden, treedt massale vermeerdering op wanneer de sociale geboortebeperking faalt.

Via feromonen sturen ook insectenstaten, zoals bijen, wespen of mieren, hun volken, zonder dat deze door roofvijanden begrensd hoeven te worden.

Jacht is geen wildbeheer

De hobbyjacht vormt altijd een catastrofaal falen van wetenschappelijk kunnen en voorstellingsvermogen.

Jagen om populaties te decimeren en af te slachten is historisch gezien ook geen jacht, maar terroristische zoïcide. Het hedendaagse afslachten van dieren door de moderne hobbyjager komt hoofdzakelijk voort uit hebzucht, winstbejag, genot, onverschilligheid en minachting voor het lot van de dieren. De echte jagers van natuurvolken zouden zoiets nooit goedkeuren.

Trofeeën- en vleesjagers schieten vooral grote, mooie, oude bokken en herten – daardoor werden de reeën in de afgelopen decennia steeds kleiner en raakte de natuurlijke geslachtsverhouding ernstig verstoord.

Zouden hobbyjagers door dieren- en natuurbeschermers niet steeds opnieuw geschoold worden, dan zou er in de praktijk bij de jagersonzin geen bovengrens bestaan.

In sommige gebieden is tegenwoordig bijna een op de vijf geslaagden voor het jachtexamen een vrouw. Veel vrouwen willen gewoon meer over de natuur te weten komen en moeten zich daarvoor tot wildtierdoders wenden. Met een wapen op dieren schieten willen en kunnen veel vrouwen later helemaal niet. Voor anderen is het jachtexamen de gemakkelijkste manier om legaal en verhuld aan een wapen te komen.

Alleen waar wilde dieren bejaagd en de familie- en sociale structuren vernietigd worden, faalt de eigen populatiebeheersing in het biotoop. In de chaos waarin de natuur zich na decennialange hegen en verzorging door hobbyjagers bevindt, zijn bijvoorbeeld jonge wilde zwijnen die in het voorjaar geboren werden, in de herfst zelf alweer drachtig.

Bij wilde zwijnen plant zich daar waar zich natuurlijke familiestructuren kunnen ontwikkelen, doorgaans alleen het alfa-vrouwtje (de leidende zeug) van een rotte voort. Dat beperkt de ongecontroleerde voortplanting door meerdere vrouwtjes in de rotte en zorgt ervoor dat er niet meer wilde zwijnen in het territorium leven dan zich daar kunnen voeden.

Wilde zwijnen zijn zeer nuttig voor het bos, ze woelen de bodem om en begraven daarbij eikels, beukennootjes en andere zaden die een natuurlijke verjonging dienen. Wilde zwijnen zijn de tuiniers van het bos.

De jacht op wilde zwijnen is bij jagers zeer geliefd, wilde zwijnen zouden “spannend wild” zijn. En ook de vermarkting zou behoorlijk zijn.

Loodmunitie

Veel hobbyjagers zweren bij loodmunitie als optimale projectielen om dieren snel en “diervriendelijk” te doden. Maar het materiaal belast het milieu en doodt onbedoeld.

Elk jaar sterven ontelbare eenden, zwanen, ganzen, roofvogels en aaseters door loodmunitie – maar niet omdat ze ermee worden beschoten, maar omdat ze loodbolletjes en -splinters voor voedsel aanzien en zich daardoor vergiftigen. Daarbij komen nog honderdduizenden andere dieren die buiten het jachtseizoen ermee gecontamineerd worden en zwaar in hun lichaamsfuncties worden aangetast of sterven: lood is een zenuwgif dat het reactievermogen en het denkvermogen aanzienlijk vermindert. Loodhagel is inmiddels de belangrijkste bron die dit zware metaal in het milieu brengt.

Loodpartikels komen op verschillende manieren tijdens de jacht in de natuur terecht – bijvoorbeeld door misschoten of wanneer jagers het schotkanaal uit de gedode dieren snijden en achterlaten. Veel watervogels houden de bolletjes voor voedsel en eten ze op, waardoor het zware metaal zich in het lichaam kan ophopen. Reeds geringe hoeveelheden kunnen echter de waarneming vertroebelen en zenuwschade veroorzaken. Naast eenden en dergelijke vergiftigen zich ook aaseters en predatoren ermee, wanneer ze gecontamineerd vlees inslikken dat bijvoorbeeld afkomstig is van dieren die bij de jacht verwond werden, of resten van geschoten maar ondeskundig weggegooid wild verorberen. Loodcontaminatie is bijvoorbeeld de grootste niet-natuurlijke doodsoorzaak van zeearenden in Duitsland: de roofvogels nemen het zware metaal op via aas en gewonde watervogels.

Veel landen hebben daarom de jacht met loodmunitie bij wateren al verboden. Gezien de toxische werking eisen natuurbeschermers een algemeen verbod, maar veel hobbyjagers verzetten zich daartegen: koper- of staalkogels zouden een slechtere dodende werking hebben, waardoor dieren meer zouden lijden of gewond zouden kunnen ontkomen. Bovendien zou het gevaar door afketsende kogels groter zijn, omdat deze kogels niet zo gemakkelijk vervormen als loodkogels en daardoor eerder van bomen kunnen afketsen. Onderzoekers hebben dit echter al op basis van duizenden afschotrapporten onderzocht en geen significante verschillen met loodmunitie vastgesteld.

Jacht is geen wildbeheer – volkenmoord is immers ook geen humanitaire hulp. Stop met de oorlog in eigen land.

Volgens de federale wet hoeft geen enkel kanton in Zwitserland de hobbyjacht toe te staan. Het is het recht van de kantons om te beslissen of de jacht wordt toegestaan of niet. Besluit een kanton tegen of zelfs maar gedeeltelijk tegen de jacht, dan kan het dit volgens de federale grondwet vrij doen. Het kanton Genève heeft allang voor deze voorbeeldige weg gekozen.