Dzik

Dzik (Sus scrofa) jako parzystokopytny jest bliskim krewnym i formą wyjściową udomowionej świni domowej.

Dorosłego samca można odróżnić od samicy – patrząc z boku – po kształcie pyska. Podczas gdy u samicy jest on długi i prosty, u samca wydaje się krótszy. Dziki to mistrzowie przystosowania. Można je spotkać w miastach, na terenach łąkowych, a najchętniej w lasach liściastych lub iglastych.

Interesujące fakty o dziku:

Dzik ma od 130 do 180 cm długości, a wysokość w kłębie wynosi około 55 do 100 cm.
Sierść zimą, z szorstkim włosem okrywowym, jest ciemnoszara do brązowoczarnej, a latem – pozbawiona puchu, z jasno zabarwionymi i miękkimi końcami włosów.
Dziki ważą około 50–150 kg.
Dziki mają ogony o długości 15–40 cm.
Dzik ma silne uzębienie z 44 zębami. Kły na dolnej wardze są jedną z najbardziej charakterystycznych cech dzika. Kły u odyńca są dłuższe i zakrzywione. W przeciwieństwie do lochy, odyńce mają dodatkowe kły na górnej wardze, które służą do ostrzenia dolnych. Odyńce używają kłów w okresie godowym do walk o hierarchię.
Dziki mają długi, gumowaty ryj, który służy do wykopywania korzeni i bulw.
Dziki są wszystkożerne. Rycie ziemi w poszukiwaniu pożywienia prowadzi do zwiększenia różnorodności gatunkowej i zdolności kiełkowania roślin.
Dziki żyją w rodzinach z matką, w haremach lub w grupach zwierząt z poprzedniego roku. Samotnie żyją zwłaszcza samce. W watasze z lochą prowadzącą żyje 6–30 zwierząt.
Naturalnymi wrogami dzika są wilk, niedźwiedź brunatny, ryś, lis, żbik. Również ptaki drapieżne sporadycznie polują na młode.
W wyniku intensywnych polowań przez człowieka dziki są dziś przeważnie płochliwe i aktywne nocą. Samce w okresie godowym oraz samice z warchlakami mogą czasami stawać się agresywne wobec ludzi, zwłaszcza gdy ci poruszają się z psami. W ciągu dnia dziki śpią do 12 godzin w gniazdach z liści.
Dziki chętnie przebywają w najróżniejszych siedliskach.
Okres godowy trwa od listopada do stycznia.
Po 115-dniowym okresie ciąży locha rodzi od marca do maja od czterech do sześciu warchlaków.
Młode rodzą się w gniazdach z liści. Warchlaki przychodzą na świat widzące i owłosione (szczecina). Matka zajmuje się ich wychowaniem.
Warchlaki mają jasnożółtobrązowe futro z żółtawymi pasami, które służą jako kamuflaż. Pasy znikają od czwartego miesiąca. Po roku wyglądają jak dorosłe osobniki.
Po 7 miesiącach młode nie są już zależne od matki. Więź z matką może jednak trwać do 18 miesięcy. Śmiertelność wśród młodych jest bardzo wysoka z powodu fal zimna, okresów wilgoci oraz drapieżników.
Na wolności dziki dożywają 10 lat. W niewoli nawet do 21 lat.
W Szwajcarii odstrzeliwuje się obecnie około 6’000 dzików rocznie. Jeśli zostawi się dziki w spokoju, żyją one w stabilnych społecznościach, w których z reguły potomstwo wydaje tylko locha przewodniczka. Feromony – chemiczne substancje sygnałowe przekazujące informacje między osobnikami tego samego gatunku – są w świecie zwierząt wszechobecne. U świni domowej w wielu badaniach wykazano, że oprócz feromonów na regulację reprodukcji wpływa hierarchia społeczna. Jeśli przez polowanie zniszczy się tę wrażliwą strukturę społeczną, może to doprowadzić do lawinowego rozmnażania.

Co Wild beim Wild robi dla ochrony dzików?

Angażujemy się na rzecz zachowania populacji i ich siedlisk oraz ich wzajemnego łączenia. Naturalne korytarze umożliwiają wymianę genetyczną między poszczególnymi populacjami. Nie tylko ochrona drapieżników, ale również ich ofiar jest istotną częścią naszej pracy. Dzieje się to poprzez obronę dzikich zwierząt przed niepotrzebnymi polowaniami i kłusownictwem, gdziekolwiek to możliwe.

Portrety zwierząt