Jachtkoorts

Zijn er verschillen tussen hobbyjagers en seriemoordenaars?

Beiden zijn ziek (jachtkoorts) en hebben een sterke drang naar macht en controle. Jagen kan een eerste symptoom zijn van een gevaarlijke psychopathie, die zich niet alleen tot dieren beperkt. Veel studies tonen aan dat geweldsdaden tegen dieren onze volledige aandacht vereisen!

Zowel de seriemoordenaar als de hobbyjager denkt aan iets belangrijks deel te nemen.

Opvallend vaak worden bij seriemoordenaars hersenafwijkingen vastgesteld. Geweld laat na korte tijd sporen na in de hersenen. Neuropsychologen bevestigen: de amygdala, een kerngebied in de hersenen, is bij gewelddadige personen opvallend teruggevormd of verstoord. Is dit centrale deel van de hersenen defect, dan is onder andere het gevoel van walging uitgeschakeld.

Bij het doden voelen beiden hetzelfde, zoals bij het gebruik van drugs. Een tijdelijke verlichting, kalmering gaat door hun lichaam en geest – totdat in de jachtkoorts opnieuw op zoek naar een slachtoffer moet worden gegaan. Het valt niet te ontkennen dat bij de jacht ook andere illegale activiteiten, zoals stroperij, wapensmokkel, criminaliteit, alcoholmisbruik, enzovoort worden beoefend en sociopathie wordt bevorderd.

Toepasselijke jachtmagazines staan vol met beelden van hobbyjagers in jachtkoorts, die een wapen in de hand houden en in een dominerende positie over hun slachtoffers poseren. Dergelijke magazines prikkelen de fantasie van de hobbyjagers om steeds meer te willen jagen, ook in alle uithoeken van de wereld. Dergelijke foto's en films hebben hobbyjagers nodig om zich belangrijk te voelen.

De jachtwapens leiden in de jachtkoorts tot misbruik in ons aller sociale leven. Telkens weer komt het tot zelfdodingen met vuurwapens, bedreigingen en dodelijke tragedies. Er zijn studies die aantonen dat 90% van de geweldsmisdadigers begonnen is als dierenmishandelaar of hobbyjager. Jaar na jaar worden talloze mensen door hobbyjagers en jachtwapens gedood en verwond, soms zo ernstig dat ze in een rolstoel belanden of dat hun ledematen geamputeerd moeten worden.

Gebieden waar in het wild levende dieren intensief worden bejaagd, kunnen een nog grotere populatie voortbrengen. Hobbyjagers vermoorden niet alleen zieke of oude dieren, maar niet zelden de sterkste en gezondste wilde dieren. Een groot aantal wilde dieren raakt tijdens de jacht slechts gewond en wordt niet gedood. Jagen vernietigt het natuurlijke evenwicht van dierpopulaties.

Dieren spelen een even belangrijke rol als mensen. Ze laten ons ook zien hoe belangrijk het is om te delen, aangezien wij mensen niet de enige levende wezens op de planeet zijn.

IG Wild beim Wild

De jacht is de duistere schaduw die in het wild levende dieren kwelt. De jacht is als prostitutie. Jachtgebied- en patentjagers betalen een geldbedrag om hun passie te kunnen botvieren, om hun doodsdrift te mogen uitleven. Daarvoor worden aantrekkelijke jachten georganiseerd.

Behalve bijvoorbeeld in het kanton Genève

Het sinds 1974 hobbyjagersvrije kanton Genève kent niet de door de onprofessionele hobbyjagers zelfveroorzaakte wildproblemen. De wilde dieren worden daar verzorgd door 12 professionele milieuwachters (Gardes de l’environnement), wat de belastingbetaler per jaar niet eens een kopje koffie kost, volgens Genèves wildhoeder Gottlieb Dändliker. In Nederland werd de jacht in 2002 eveneens grotendeels afgeschaft.

De jacht is lelijk. De jacht is dierenmishandeling. De jacht doet zich voor als iets wat het helemaal niet is.

Dat de jacht in Zwitserland steeds perverser wordt, kan de hobbyjager niets schelen. Sinds kort worden bij de speciale jachten drachtige reegeiten en hindes geschoten, of afzonderlijke moeders en kalveren. Zelfs het Bambi-schieten wordt in de hoogste tonen geprezen. En dit alleen maar omdat de jachtplanners er niet in geslaagd zijn wildpopulaties duurzaam te reguleren – omdat de zelfveroorzaakte problemen van hun slechte wetenschap in het wildbeheer hen allang boven het hoofd zijn gegroeid. Hoe valt anders te verklaren dat er bij vermeend steeds kleiner wordende leefgebieden steeds meer herten, wilde zwijnen enzovoort zijn, zo niet door de verkeerde jachtuitoefening als geheel?

Er zijn weinig hobbyjagers die begrijpen dat de bestandsdichtheid van wilde dieren zich dynamisch reguleert op basis van voedselaanbod, territorialiteit, klimaat, ziekten, hulpbronnen en sociale en fysiologische factoren, enzovoort, zonder menselijk ingrijpen, mits ze niet worden weggeschoten. De jachtdruk en andere factoren verhogen daarentegen de voortplantingscijfers van de betrokken dierpopulaties, wat men niet alleen bij wilde zwijnen, vossen, reeën, herten en duiven kan waarnemen, maar bij elke soort (soortbehoud, overlevingsinstinct, geboortecompensatie, enzovoort). De meeste hobbyjagers accepteren de meegenietende roofdieren niet. Ze koesteren reeën, herten en gemzen op een manier die lijkt op huisdieren en willen er dan zoveel mogelijk van oogsten. Ze denken dat de wilde dieren van hen zijn en dat ze recht hebben op buit en op het doden van wilde dieren voor de lol. De inheemse wilde dieren behoren niemand toe (res nullius). Hobbyjagers hebben de minachting voor dieren tot in de perfectie ontwikkeld.

Hobbyjagers hebben een groot verlangen om iets heldhaftigs te doen. Om hun gevoel van eigenwaarde te bevredigen door de daad van het doden. Hobbyjagers deinzen er niet voor terug om met missionarisijver kinderen op scholen te misbruiken. Sektarisch maken ze met hun jagerslatijn reclame voor hun gewelddadige passie. Kinderen en jongeren bezitten een grote liefde voor dieren, en daar krijgen ze door hobbyjagers wapens en wandaden in handen geduwd.

Ziek kind van een hobbyjager met een stervend wild dier:

Wat hobbyjagers en seriemoordenaars ook verbindt, is de wens om trofeeën van hun slachtoffers te verzamelen. Beiden houden ervan om op de loer te liggen, uit te kijken naar slachtoffers, voor de volgende gewelddadige daad.

«Ik wil daarmee niet suggereren dat de meeste jagers zwakke mensen zijn, maar naar mijn ervaring grijpen zwakke mensen vaak genoeg de kans om hun tekortkoming te compenseren door te jagen of met wapens en messen te spelen».

De ziel van de moordenaar» van FBI-profiler John Douglas

Hobbyjagers werden zowel in Europa als in de Verenigde Staten al onderworpen aan psychologische en sociologische onderzoeken en op verschillende aspecten vergeleken met niet-jagers. De resultaten tonen duidelijk aan dat jagers geen sterkere band met de natuur hebben dan niet-jagers, eerder negatief tegenover thema's van dieren-, milieu- en natuurbescherming staan en in het algemeen een hogere neiging tot agressief gedrag vertonen – een typisch kenmerk van vleeseters. De liefde van jagers voor dieren en natuur verheugt zich niet over het bestaan van het geliefde object – veeleer is ze erop gericht het geliefde wezen met huid en haar te bezitten, en culmineert ze erin het door de daad van het doden tot prooi te maken. Nergens blijkt dit duidelijker dan in de jachtverhalen – in vrijwel elke editie van de gangbare jachttijdschriften.

Ook al hebben mensen die jagen verschillende karaktertrekken, uiteindelijk verenigt hobbyjagers toch allemaal hetzelfde handelen: een gewelddadige omgang met vreedzame dieren en de natuur, vaak slechts als pretje, vrijetijdsvermaak, in jachtkoorts of ook als sport, alsook de vergiftiging van de natuur met loodhoudende munitie.

Hobbyjaagsters en jagers leveren bij een nauwkeurige analyse geen waardevolle bijdrage aan de flora en fauna. Hobbyjagers zorgen tot op de dag van vandaag voor een catastrofaal onevenwicht in de natuur. Met de hoge, opgefokte bestanden aan evenhoevig wild brengen ze bovendien bijvoorbeeld de beschermingsbossen in de bergregio's in gevaar.

Veel Zwitserse hobbyjagers nemen in jachtkoorts deel aan jachten in het buitenland en doen dit zeker niet omdat flora en fauna hun ter harte gaan. De huidige jacht is geen eerbaar ambacht, maar een onbeschaving met al de zinloos beoefende dierenkwellingen. Hobbyjagers en de moderne beschaving verdragen elkaar even goed als vuur en water of een pedofiele kleuterleider in de kleuterschool.

«Met de jachtakte wordt de licentie om te doden verworven. Dat iemand in de volksmond «die de jachtakte heeft«, als niet helemaal toerekeningsvatbaar geldt, heeft wel – zoals de meeste volkswijsheden – een kern van waarheid. En inderdaad weten we noch hoeveel psychopaten, wapengekken of verslaafden er onder de jachtaktehouders zijn die volkomen legaal met vuurwapens mogen hanteren. Noch weten we wie er onder de kandidaten voor een jachtakte louter en alleen het jagersexamen wil afleggen om legaal aan vuurwapens te komen. We weten het niet, de autoriteiten weten het niet, de jachtverenigingen weten het niet – en willen het liever ook niet weten».

Karin Hutter

Christian Lüdke is psychotherapeut, leidt speciale eenheden van de politie op en houdt zich vooral bezig met de psychologie van daders.

Lüdke: „Zulke mensen leiden een dubbelleven. Vanbinnen voelen ze zich als de absolute mislukkelingen – in familieverband, in hun werk en seksueel – en worden gedreven door extreme machtswensen. Omdat ze dat in het dagelijks leven niet kunnen verwezenlijken, moeten ze het via zo'n geweldsdaad doen en zoeken ze de zwakste slachtoffers uit.”

Hoe kun je zo'n mens herkennen?

Lüdke: „Naar buiten toe zijn ze meestal heel onopvallend. Maar in de levensgeschiedenis van deze daders zijn rond het elfde levensjaar vaak drie symptomen te vinden: dat ze weer in bed plassen, dat ze met vuur spelen en vooral dat ze dieren kwellen.”

Zijn dat geïsoleerde gevallen?

Lüdke: „Helaas niet. Er zijn heel veel mensen onder ons die zo'n hoge seksuele, criminele energie hebben dat ze zo'n beetje tikkende tijdbommen zijn.”

Wat is de goede weg? Het is de weg waarbij wordt nagedacht over hoe je het doden van levende wezens kunt voorkomen.

Meer hierover in het dossier: Psychologie van de jacht