Veganistisch leven, hobbyjacht afwijzen: waarom een nieuw onderzoek onder 2161 veganisten ook tegenstanders van hobbyjacht aangaat

De psycholoog Guido F. Gebauer heeft voor het portaal vegan.eu vier te onderscheiden groepen geïdentificeerd: betrokken veganisten (50,8 %), levensstijl-veganisten (33,0 %), pragmatische veganisten (13,1 %) en veganistische grensgangers (3,1 %).

Meer dan 83 procent leeft zeer consequent, vermijdt dierlijke stoffen in voedingsmiddelen evenals in materialen en wijst «op vermaak gerichte dierhouderij» af.

Precies hier begint de brug naar de jachtkritiek. Want hobbyjacht is niets anders dan de meest radicale vorm van op vermaak gericht dierengebruik: het doden van vrij levende wilde dieren voor persoonlijk vermaak, vermomd als «beheer», «traditie» of «natuurbescherming».

Wie dierenleed vermijdt, kan hobbyjacht niet legitimeren

De ethische logica van een veganistische leefwijze en consequente hobbyjacht-kritiek is identiek. Beide standpunten gaan ervan uit dat een waarnemingsbekwaam dier een eigen belang bij zijn eigen leven heeft en niet voor menselijk vermaak, sportieve wedstrijd of culinair gemak gedood mag worden.

Wat veganistes en veganisten in de supermarkt beslissen, beslissen tegenstanders van hobbyjacht in het bos: geen dierlijk product, geen schot, geen dood lichaam voor de vitrine. Het verschil ligt alleen in de plaats van handeling, niet in de houding.

Bijzonder veelzeggend is de bevinding over de grootste groep, de actiegerichte veganisten. Zij combineren een consequente levenspraktijk met politiek engagement voor dierenrechten. Precies dit profiel vinden we ook terug bij de meest actieve critici van de hobbyjacht: mensen die niet alleen privé afzien, maar ook publiekelijk stelling nemen tegen drijfjachten, het zetten van vallen, de bouwjacht en de systematische vervolging van predatoren zoals wolf, lynx en vos.

Het argument van de hobbyjacht stort in

De hobbyjacht-lobby beroept zich graag op «noodzaak», «regulering» en «ecologische opdracht». Het bestaan van 2161 veganisten die zonder ook maar één dood dier toekomen, ondermijnt het noodzaakargument aan de consumptiekant. En talrijke wildbiologische bevindingen ondermijnen het aan de reguleringskant: functionerende ecosystemen reguleren zichzelf via predatoren en natuurlijke populatiedynamiek, niet via de hobbyschutter in camouflagepak.

Wie veganistisch leeft, bewijst met het eigen lichaam dat dierlijke producten ontbeerlijk zijn. Wie de hobbyjacht bekritiseert, trekt de logische consequentie ook door naar het in het wild levende dier: het is net zomin om te doden bestemd als het huisvarken of de melkkoe.

Veganistische beweging en kritiek op de hobbyjacht horen bij elkaar

De studie toont aan dat de veganistische identiteit bij de grootste groep diep verankerd is en zelfs tot in de partnerkeuze reikt. Deze consequentie is de natuurlijke bondgenoot van een consequente kritiek op de hobbyjacht. Beide bewegingen hebben elkaar nodig: de veganistische gemeenschap levert de ethische grondslag, de kritiek op de hobbyjacht draagt die over op de laatste grote blinde vlek, het wilde dier in het zogenaamde jachtgebied.

Wie in de supermarkt naar de havermelk grijpt, zou in de herfst niet moeten zwijgen wanneer het drijfjachtseizoen begint. En wie tegen de hobbyjacht schrijft, zou zich moeten afvragen wat er op het eigen bord ligt. Consequentie kent geen assortiment.