Dieronterende «postduivensport» wordt geen Duits UNESCO-cultureel erfgoed

De Duitse UNESCO-commissie maakte vandaag bekend dat het postduivenwezen niet wordt opgenomen in de lijst van het Duitse cultureel erfgoed. Als motivering voerde de commissie onder meer aan dat de Bond van Duitse Postduivenfokkers het dierenwelzijn bij de aanvraag onvoldoende in acht had genomen. De dierenrechtenorganisatie PETA wees herhaaldelijk op de problematiek en verwelkomt het besluit om de dieronterende „sport” niet te erkennen als nationaal immaterieel cultureel erfgoed.

„Het opnemen van het Duitse postduivenwezen op de lijst van het nationaal cultureel erfgoed zou een ernstige verkeerde beslissing zijn geweest. Bij de wedstrijd- en kansspelevenementen wordt telkens weer de dierenwelzijnswet overtreden”, aldus dr. Christian Arleth, advocaat bij PETA. „Om prestigeredenen of ook voor prijzengeld sturen fokkers en organisatoren bewust veel dieren de dood in – dat heeft niets te maken met traditie noch met dierenliefde, maar is opzettelijke dierenmishandeling.”

PETA deed een beroep op de verantwoordelijken om dierenmishandeling niet tot cultureel erfgoed te benoemen

Noord-Rijnland-Westfalen had het Duitse postduivenwezen genomineerd voor opname op de lijst van het Duitse cultureel erfgoed. In augustus riep PETA in een brief aan de UNESCO, aan de conferentie van ministers van Cultuur en aan de landelijke instantie voor immaterieel cultureel erfgoed van NRW op om het postduivenwezen niet op te nemen in het landelijke register van immaterieel cultureel erfgoed van de Duitse UNESCO. Meer over de achtergrond van de aanvraag in het bericht «Ondanks dierenmishandeling: postduivenwezen moet immaterieel cultureel erfgoed worden». De dierenrechtenorganisatie wijst er telkens weer op dat het bij duivenwedvluchten gaat om dieronvriendelijke evenementen met een gokkarakter en dat systematisch inbreuk wordt gemaakt op de geldende dierenwelzijnswetgeving.

In Duitsland zijn er naar schatting nog ca. 30.000 fokkers van zogenaamde “postduiven”, die jaarlijks bijzonder veel dieren nafokken en tijdens de regionale, nationale en internationale wedvluchten verliezen. Zelfs volgens eigen opgave van de fokkers verliezen zij per vlucht 20 tot 25 procent van de duiven. Volgens paragraaf 3 lid 1 nr. 1 van de dierenwelzijnswetgeving is het verboden om van dieren prestaties te verlangen die hun krachten te boven gaan. Blijven de vogels achter bij de verwachtingen en zijn ze ongeschikt voor verdere fok, dan doden fokkers ze vaak zonder verdoving door aan de nek van de duiven te trekken of hun kop te draaien tot de dieren sterven.