Czy polowanie rekreacyjne jest etycznie uzasadnione? – pyta ARTE.

Kanał telewizyjny ARTE podejmuje właśnie to pytanie w nowym odcinku swojego cyklu naukowego „ Zgadzam się, że się nie zgadzam! ”, dostępnego od 9 marca 2026 roku. 27-minutową dyskusję moderuje psycholog prof. dr Bertolt Meyer, który prowadzi dyskusję z dwoma badaczami o przeciwstawnych poglądach.

Przegląd filmu dokumentalnego ARTE

Program analizuje łowiectwo rekreacyjne jako kontrowersyjny problem społeczny z trzech perspektyw: tradycji (łowiectwo jako dobro kulturowe), dobrostanu zwierząt (obawy etyczne) i nauki (poszukiwanie alternatyw). Centralne pytanie brzmi: Czy zachowanie równowagi ekologicznej można zagwarantować w sposób naturalny, bez użycia broni palnej? Myśliwy rekreacyjny, dr Florian Asche, po raz kolejny zniekształcił fakty swoimi niejasnymi ideologiami.

Odstrzały sanitarne i terapeutyczne przeprowadzane przez około 12 strażników łowieckich w kantonie Genewa nie są tym samym, co polowania regulacyjne oparte na nieprawdziwych opowieściach myśliwych lub niezrozumieniu doświadczeń przyrodniczych myśliwych-amatorów.

Przed wprowadzeniem zakazu polowań rekreacyjnych w Genewie, rocznie sprzedawano ponad 400 licencji łowieckich. Obecnie do zarządzania dziką przyrodą i zapobiegania jej występowaniu potrzebne są trzy etaty, co przynosi znaczące i naukowo udowodnione korzyści dla bioróżnorodności. Typowe szwajcarskie wartości, takie jak bezpieczeństwo, dobrostan zwierząt i etyka, są w Genewie priorytetem. Kanton Genewa wydaje rocznie około miliona franków szwajcarskich na zarządzanie dziką przyrodą, wliczając w to odszkodowania za szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta. Dla porównania, rybołówstwo generowałoby znacznie wyższe koszty, pomimo sprzedaży licencji.

Ci strażnicy łowieccy posiadają uznane przez państwo szkolenie zawodowe, wykraczające daleko poza wymagania stawiane posiadaczom licencji na polowanie rekreacyjne. Odstrzały regulacyjne odbywają się wyłącznie w nocy, z użyciem latarki, po uprzedniej identyfikacji zwierzęcia. 99% odstrzałów to natychmiastowe zabójstwa; nie ma pościgów ani wypadków na polowaniu. Zdarzają się lata, w których w kantonie Genewa nie odstrzeliwuje się ani jednego jelenia, lisa, zająca itp.

Nadmierna populacja dzików w Niemczech jest również spowodowana przez człowieka, a jej przyczyną są niewłaściwe praktyki łowieckie myśliwych-amatorów. To samo można zaobserwować w przypadku szopów, lisów i innych gatunków.

Myśliwym-amatorom nie wolno zabijać własnych psów myśliwskich. Byłoby to przestępstwem w rozumieniu art. 17 Ustawy o ochronie zwierząt (TierSchG), ponieważ nie zachodziłaby „uzasadniona przyczyna”. Psy myśliwskie są traktowane jako własność i prawnie klasyfikowane jako zwierzęta domowe.

Jak Szwajcaria udowodniła już dawno

Szwajcaria od ponad 50 lat odpowiada na to pytanie, przedstawiając jasny przykład praktyczny: w kantonie Genewa polowania rekreacyjne są zakazane w głosowaniu powszechnym od 1974 roku. Od tego czasu państwowi strażnicy łowieccy regulują populacje dzikich zwierząt, a wyniki obalają fundamentalne dogmaty lobby łowieckiego: bioróżnorodność się poprawiła, populacje dzikich zwierząt ustabilizowały się, a populacja ptaków wokół Jeziora Genewskiego wzrosła z kilkuset do 30 000 zimowych gości. Genewa może się obecnie pochwalić najwyższą gęstością populacji zająca szarego i ostatnią populacją kuropatwy szarej w całej Szwajcarii.

W Szwajcarskim Parku Narodowym polowania są zabronione od 1914 roku i są intensywnie monitorowane naukowo. Również tutaj dziesięciolecia badań wykazały, że ani w dziewiczych parkach przyrodniczych, ani w gęsto zaludnionych krajobrazach kulturowych kontrola populacji poprzez polowania rekreacyjne nie jest konieczna.

Strażnicy łowieccy zamiast myśliwych-amatorów: model przyszłości

To, co Genewa praktykuje od 50 lat, można przenieść na inne kantony. Profesjonalne struktury straży łowieckiej oparte na modelu genewskim zastępują uzbrojoną milicję specjalistami zatrudnionymi przez państwo, którzy działają według jasnych kryteriów ekologicznych, transparentnie, zgodnie ze standardami dobrostanu zwierząt i bez logiki trofeów.

Władze miasta Berno podkreślają również, że istotne jest dokonanie oceny i wdrożenie pokojowych metod zarządzania dziką przyrodą, w tym zakazów polowań, promowania drapieżników, takich jak ryś, oraz zacieśnienie współpracy z instytucjami naukowymi.

Film dokumentalny ARTE stawia trafne pytania. Odpowiedzi na nie są dostępne dla Szwajcarii od dawna. Osoby zainteresowane pogłębieniem dyskusji znajdą na stronie wildbeimwild.com materiały „Alternatywy dla łowiectwa hobbystycznego” oraz „Zakończenie przemocy rekreacyjnej wobec zwierząt” , które oferują konkretne propozycje polityczne dla kantonów orazprzykładowe teksty do wykorzystania w pracy politycznej .

Dlaczego radość zabijania nie jest nieszkodliwą rozrywką

Ludzie, którzy czerpią przyjemność z zabijania istot żywych i płacą za to, nie przejawiają normalnych zachowań rekreacyjnych z psychologicznego punktu widzenia. Takie zachowanie jest sprzeczne z fundamentalnymi mechanizmami empatii, współczucia i zahamowań moralnych, występującymi u większości osób zdrowych psychicznie. Psychologicznie rzecz biorąc, stanowi to dewiacyjne, agresywne zachowanie, nawet jeśli jest tolerowane politycznie lub kulturowo.

Przyjemność czerpana z zabijania jest klasyczną cechą przemocy opartej na przyjemności. Sam akt przemocy jest satysfakcjonujący. Nie rezultat, nie konieczność, ale samo zabijanie. Nie jest to zjawisko marginalne, lecz wyraźnie opisane w psychologii przemocy.

Osoby, dla których polowanie jest źródłem przyjemności, wykazują psychologicznie problematyczną motywację do stosowania przemocy, która historycznie i strukturalnie jest powiązana z autorytarnymi i dewaluującymi ideologiami.