Wanneer de romantiek tijdens de jacht de feiten overschaduwt, gaat de realiteit voor hen op.
Het artikel in Taz, getiteld "Schreeuw zo hard als je kunt", beschrijft een jacht op wilde zwijnen op Sardinië – sfeervol, cultureel inzichtelijk en met literaire ambities. Het bevat echter een ongefundeerde kernbewering die als feit wordt gepresenteerd: "De jagers leggen uit dat het grote aantal wilde zwijnen de velden en weiden beschadigt en dat de jacht dient om de populaties in evenwicht te houden. Iemand moet er immers voor zorgen."
Deze uitspraak komt rechtstreeks uit het repertoire van de jachtlobby.
Het artikel laat na deze bewering in context te plaatsen, te bevragen of te weerleggen. Wetenschappelijke meningen hierover lopen fundamenteel uiteen. De bewering luidt: "Jagen houdt de populatie wilde zwijnen in evenwicht." Dit is wetenschappelijk onhoudbaar; integendeel.
Een langetermijnstudie van Sabrina Servanty et al. ( Journal of Animal Ecology , 2009) vergeleek twee populaties wilde zwijnen gedurende 22 jaar: een populatie die intensief werd bejaagd in het departement Haute-Marne en een populatie die licht werd bejaagd in de Pyreneeën. De resultaten toonden aan dat een hoge jachtdruk de vruchtbaarheid van de dieren aanzienlijk verhoogt; jonge zeugen bereiken eerder de geslachtsrijpheid en de worpgrootte neemt toe. Recreatieve jacht stimuleert dus juist de voortplanting die het zou moeten reguleren.
Professor dr. Josef H. Reichholf, zoöloog en ecoloog, die aan beide universiteiten van München doceerde en hoofd was van de afdeling gewervelde dieren van de Beierse Staatsverzameling voor Zoölogie in München, stelt het duidelijk: "Jacht reguleert niet. Het creëert overmatige en onderdrukte populaties."
In Duitsland is het aantal afgeschoten wilde zwijnen gestegen van minder dan 150.000 naar meer dan 500.000 dieren per jaar, terwijl de populatie blijft groeien. Dit bewijst empirisch dat recreatief jagen geen effectieve methode is om de populatie te beheersen. wildbeimwild.com documenteert systematisch welke andere jachtmythes de wetenschappelijke toets niet doorstaan.
Sardinië: Wat is er nu echt met de wilde zwijnen gebeurd?
Volgens Coldiretti (2024) leven er ongeveer 100.000 wilde zwijnen op Sardinië. Dit cijfer wordt door de jachtlobby aangehaald als bewijs voor de "noodzaak van de jacht", maar het is ook het resultaat van decennia van recreatieve jacht. Wilde zwijnen op Sardinië, net als die in veel delen van Italië, vertonen genetische sporen van kruising met gedomesticeerde varkens, wat hun voortplantingssnelheid kan beïnvloeden.
Een beheersplan van de provincie Oristano wijst er ook op dat het aantal aanrijdingen met wilde dieren op Sardinië vanaf september aanzienlijk toeneemt, precies wanneer het jachtseizoen met honden begint. Het artikel in taz rept met geen woord over hybridisatie of verstoring van de dieren door de jacht als oorzaak van deze ongelukken.
Wat het artikel niet vermeldt: Dierenleed als de norm.
De auteur beschrijft verschillende cruciale scènes, maar herinterpreteert ze vanuit een cultuurrelativistisch perspectief: een jachthond raakt gewond door een wild zwijn; de eigenaar verzorgt de wond en het dier blijft in dienst. Een vos wordt "aan de kant" geschoten omdat hij "de jacht verstoort". Het gedode wilde zwijn sterft langzaam, glijdt over de weg en zijn oog springt uit zijn oogkas.
Auteur Carla Farris schrijft: "Ik voel medeleven. Maar dit perspectief is hier totaal misplaatst." Deze zelfcorrectie is veelzeggend: Medeleven met het dier wordt bestempeld als naïef beschaafd, terwijl de jachtcultuur wordt erkend als de dominante realiteit. Het artikel normaliseert daarmee dierenleed als een culturele noodzaak, zonder hierover na te denken. De psychologie van de recreatieve jacht verklaart waarom dergelijke rechtvaardigingspatronen werken.
Ontbrekende stemmen, ontbrekende context
Een journalistiek evenwichtig artikel over de jacht op wilde zwijnen had de volgende elementen moeten bevatten: inzichten van wildbiologen over de problematiek van populatiebeheer, perspectieven vanuit dierenwelzijn met betrekking tot de gebruikte jachthonden en het risico op verwondingen, gegevens over de ontwikkeling van de Sardijnse populatie wilde zwijnen ondanks intensieve recreatieve jacht, een verwijzing naar de hybridisatiestatus van de Sardijnse dieren, en een classificatie van het "maatschappelijk mandaat" van de recreatieve jacht als een belangenbehartiging, niet als een feit.
Verder lezen: Dossierjacht en dierenwelzijn · Veelgestelde vragen: Psychologie van hobbyjagers · Mythes over dossierjacht ·Voorbeeldteksten voor initiatieven die kritisch staan tegenover de jacht · Alle dossiers
