Wolf-limiet: Bondsraad volgt Regazzi

De Bondsraad steunt een motie van Fabio Regazzi die tot doel heeft een vaste bovengrens voor de wolvenpopulatie in Zwitserland vast te stellen. Wat technocratisch klinkt – "grenzen aan de ontwikkeling van de wolvenpopulatie" – betekent in de praktijk: zodra een politiek vastgesteld aantal is bereikt, zullen wolven niet langer worden gereguleerd vanwege specifieke problemen, maar simpelweg omdat er "te veel" zijn.

Redactie Wild beim Wild — 25 februari 2026

Zwitserland zou daarmee een verdere stap zetten weg van een wetenschappelijk onderbouwd beschermingsconcept en zich richten op symbolisch politiek populatiebeheer van een strikt beschermd lastdier.

Het voorstel van Fabio Regazzi (Het Centrum/TI) eist dat de federale overheid en de kantons streefwaarden vaststellen voor de wolvenpopulatie in Zwitserland of voor individuele regio's, een bovengrens waarboven "overtollige" dieren worden verwijderd.

Kernpunten: Politiek vastgestelde bovengrenzen voor het aantal wolven en roedels per regio. Regulering moet mogelijk zijn zodra deze drempels worden overschreden, ongeacht specifieke schadegevallen. Gebaseerd op het steenbokmodel: Populaties worden "volgens plan" met regelmatige tussenpozen gereduceerd.

Regazzi verschuift daarmee de logica van het wolvenbeleid: van de vraag of de bescherming van vee in individuele gevallen heeft gefaald, of aanvallen gedocumenteerd zijn of dat een dier opvalt, naar de simpele bewering dat er "te veel" wolven zijn.

Fabio Regazzi: Wolfs beleid van impulsieve reacties

De Bondsraad fungeert als versterker, niet als corrigerend instrument.

In plaats van deze gepolitiseerde populatielimiet te vertragen, adviseert de Bondsraad het voorstel aan te nemen. In haar toelichting verwijst zij naar de groeiende wolvenpopulatie, zo'n 180 dieren verdeeld over ongeveer 17 roedels, en de druk vanuit de kantons en de landbouwsector.

Opmerkelijk aan het betoog is de afwezigheid van elke vermelding van de internationale wettelijke verplichting van Zwitserland om grote roofdieren te beschermen. Er wordt niet serieus onderzocht hoe een politiek gedefinieerde "ideale populatiegrootte" voor een migrerend, genetisch afhankelijk lastdier überhaupt betrouwbaar vastgesteld zou kunnen worden. En er wordt niet erkend dat sommige conflicten door de mens zijn veroorzaakt, als gevolg van ontoereikende bescherming van vee, onjuiste voeding van wilde dieren en recreatieve jacht die ecosystemen voortdurend onder druk zet.

De Bondsraad legitimeert hiermee het verhaal dat de wolvenproblematiek in de eerste plaats een probleem van aantallen is, en niet een probleem van beheer en conflictcultuur.

Van beschermingstype naar instandhoudingsdoel: de paradigmaverschuiving

Tot nu toe gold de regel: de wolf is beschermd, regulering is mogelijk in uitzonderlijke gevallen, zoals herhaalde aanvallen ondanks bescherming van de kudde of bij duidelijk omschreven "opvallende" dieren.

Met een maximumaantal afgeschoten vogels keert deze relatie zich om: regulering wordt de norm zodra de politiek overeengekomen limiet is bereikt. De bescherming wordt feitelijk gereduceerd tot wat overblijft na de afschotacties.

Ervaringen uit Noorwegen en Zweden laten zien waar dit toe leidt: minipopulaties die genetisch nauwelijks levensvatbaar zijn, zeer controversiële jachtquota, lopende rechtszaken en rechterlijke uitspraken die het afschieten van wolven verbieden.

In plaats van van deze fouten te leren, neemt Zwitserland nu de logica over in plaats van de lessen.

Zweden stopt in 2026 met het afschieten van wolven: een signaal aan Zwitserland.

Wetenschappelijke twijfels en praktische problemen

Zelfs vanuit het perspectief van de wildbiologie is het idee van bovengrenzen twijfelachtig: de populatiegroei vlakt na verloop van tijd vanzelf af, omdat leefgebieden bezet raken en prooipopulaties als beperkende factor fungeren. Afschot kan compenserende effecten teweegbrengen: wolven planten zich sneller voort, nieuwe dieren migreren naar het gebied en de roedelstructuren raken gedestabiliseerd.

Bioloog Simon Aeschbacher wijst erop dat de huidige populatietrend van wolven in Zwitserland niet simpelweg verklaard kan worden door afschot; natuurlijke factoren spelen een belangrijke rol.

De Zwitserse wolvenorganisatie GWS bekritiseert de politieke bovengrens eveneens als praktisch en juridisch nauwelijks haalbaar: zelfs nu nog worden veel geautoriseerde afschotacties niet uitgevoerd omdat de dieren niet gevonden kunnen worden of omdat de juridische hindernissen groter zijn dan de politieke retoriek doet vermoeden.

Afleiding van het echte probleem: veebescherming en jacht als hobby.

Het debat over bovengrenzen leidt de aandacht af van de daadwerkelijke middelen voor verandering: een alomvattende, professionele bescherming van vee met duidelijke normen en controles; vermindering van verstoringen veroorzaakt door jacht als hobby, recreatieve activiteiten en toerisme in kwetsbare gebieden; duidelijke regels tegen het voeren van wilde dieren en tegen praktijken die prooidieren onnodig kwetsbaar maken voor aanvallen.

In plaats van dit huiswerk consequent te maken, wordt de wolf tot zondebok gemaakt en worden zijn aantallen als objectieve controlevariabele beschouwd.

Meer achtergrondinformatie over de rol van de wolf in het ecosysteem en over het beleid van "proactieve regulering" vindt u in ons dossier " Wolf in Zwitserland: feiten, politiek en de grenzen van de jacht " op wildbeimwild.com.

Wat de bovengrens politiek gezien betekent.

Het voorstel van Regazzi komt niet uit de lucht vallen: de Nationale Raad heeft zich al eerder uitgesproken voor de oprichting van "wolfvrije zones", maar de Raad van Staten verwierp het betreffende voorstel en eiste slechts een onderzoek naar dergelijke gebieden.

De bovengrens maakt daarom deel uit van een geleidelijke normalisering van de wolvenjacht in Zwitserland. Het geeft de kantons een signaal dat politieke druk loont: wie luid genoeg van zich laat horen, krijgt jachtquota. En het schept een precedent voor andere diersoorten: wat vandaag mogelijk is met wolven, kan morgen geëist worden voor lynxen, bevers of andere wilde dieren.

Zwitserland riskeert zijn reputatie als land met een proactieve houding ten aanzien van natuur- en soortenbescherming, met name wat betreft een iconisch dier van de Europese biodiversiteit.

Een plafond is geen oplossing, maar een symptoom.

Een politiek vastgestelde bovengrens voor wolven lost geen enkel van de werkelijke conflictgebieden op: het verbetert de omheiningen niet, vervangt de verdwenen veehoedhonden niet en vermindert de spanningen tussen recreatieve jagers, landbouw en toerisme niet.

Maar dat creëert een nieuw probleem: een beschermd wild dier wordt een verhandelbaar goed waarvan de populatie kan worden ingekrompen, afhankelijk van de heersende stemming.

Als Zwitserland serieus is over het stellen van wetenschap en dierenwelzijn als leidraad voor zijn milieubeleid, heeft het niet minder wolven nodig, maar eerder minder symbolische politiek en een eerlijk debat over hoeveel wildernis we daadwerkelijk willen behouden in een dichtbevolkt land.