Agressie: Hobbyjagers beter begrijpen

De rechtvaardiging voor de jacht is in de loop der tijd echter drastisch veranderd.

Jachtactiviteiten dienden vroeger als middel om voedsel en kleding te verkrijgen, in economische behoeften te voorzien, plezier te beleven en als ritueel. Tegenwoordig biedt recreatief jagen de hobbyjager een manier om agressie te ontladen en tot rust te komen in de natuur.

Het IG Wild beim Wild richt zich met name op dierenmishandeling bij de jacht als hobby of vrijetijdsbesteding, oftewel op wat een steeds controversiëlere bezigheid is geworden en niet langer onvoorwaardelijk wordt gesteund door de meerderheid van de bevolking.

Tegenwoordig kan vrijwel niemand zich positieve jachtincidenten herinneren, wat het beeld van de hobbyjager als helper grotendeels versterkt.

Jagen was ooit een gangbare en zeer gerespecteerde praktijk in de openbare ruimte. Maar dat is meer dan 100 jaar geleden. Met de snelle verstedelijking en de opkomst van dierenwelzijnsbewegingen een paar decennia geleden, werd recreatief jagen steeds meer als ongewenst en achterhaald beschouwd. Het jagen op en het gebruik van wilde dieren door recreatieve jagers werd gezien als een bedreiging voor zowel dierenwelzijn als natuurbehoud. Als het publiek had mogen stemmen over het voortbestaan van recreatief jagen zoals we dat nu kennen, zou het allang zijn afgeschaft, althans in landen met een overwegend stedelijke bevolking.

Professor Friedrich Reimoser , Universiteit voor Diergeneeskunde Wenen

In Zwitserland wordt gemiddeld elke twee weken een vrouw vermoord door haar partner of ex-partner. Hier wordt zelden over gesproken. Hoeveel gewelddadige amateurjagers zijn hierbij betrokken? Statistieken, niet alleen uit Duitsland, schetsen een grimmig beeld. En als de media er al over berichten, wordt het niet moord genoemd, maar een familietragedie.

Dit suggereert dat de vrouw medeverantwoordelijk is voor haar dood. In werkelijkheid werd ze vermoord omdat een man de ongehoorzaamheid van zijn vrouw niet accepteerde. Maar politici praten daar niet over. Het parlement debatteert liever over wolven die een paar schapen hebben gedood.

Niet alleen in de academische wereld zijn recentelijk speculaties en diagnoses opgedoken die suggereren dat de moderne jacht mogelijk wordt ingegeven door gewelddadige mannelijke agressie en onderdrukking, voortkomend uit sociale agressie, roofzuchtige en agressieve instincten en andere psychologische tekortkomingen. Studies tonen consequent aan dat recreatieve jagers fysiek en verbaal agressiever en vijandiger zijn dan niet-jagers. Recreatieve jagers gebruiken zelfs hun eigen primitieve taal. Dit jachtjargon is irrelevant voor zowel dagelijks gebruik als wetenschappelijke contexten. Het is niets meer dan een aantasting van de Duitse taal.

De basisemoties die mensen tot doden aanzetten, komen bij de hobbyjager volledig tot uiting. Agressie kan verschillende vormen aannemen. Meestal wordt het getriggerd door negatieve emoties, zoals angst voor een bedreiging of haat. Mensen reageren hierop door de bedreiging af te weren. Dat is één kant van de zaak. De andere kant is het zogenaamde appetitieve geweld. Er zijn aanwijzingen dat mensen die doden er niet alleen aan wennen, maar er ook plezier aan beleven.

"Wanneer je een tijdje hebt gejaagd en gedood, ontstaan er positieve gevoelens, zelfs bij volkomen normale mensen."

Onderzoeker Thomas Elbert .

Adrenaline, cortisol en endorfine komen vrij. Pijn wordt onderdrukt. Een soort bloeddorst ontstaat. Op jacht gaan en doden kan leuk zijn, en niet alleen omdat er een prooi of de overwinning in zicht is. Tenminste, voor veel jonge mannen. Tieners van 16 of 17 jaar zijn het meest kwetsbaar. Op die leeftijd begrijpen ze nog niet volledig hoe het leven in elkaar zit. Hoe ouder mensen worden, hoe kleiner de kans dat ze aan deze drang bezwijken.

De jacht, of het doden zelf, is de bron van plezier. Alle ontberingen en gevaren van de jacht worden beloond met de afgifte van neurotransmitters die het beloningscentrum in de hersenen activeren. Jagen wordt een opwindend plezier. Men doodt zonder reden, simpelweg omdat men een drang volgt die bevredigd moet worden. Zelfs het gereedmaken van het wapen roept een positief gevoel op. Dit zijn zogenaamde appetitieve prikkels. We zien ze ook op andere gebieden. Wanneer een vrouw een man nadert, geeft zijn lichaam stoffen af die de beloningscentra activeren. Wapens kunnen een vergelijkbaar effect hebben. Daarom zeggen veel jagers dat hun wapen hun geliefde is. Deze ervaring wordt later ingeprent, net als bij een verslaving. En als jagers geen andere bronnen van plezier hebben, dan is dit zeer verleidelijk en gevaarlijk.

We zien deze begeertegedreven agressie ook terug in de sport en bij het spelen van gewelddadige computerspellen. Maar een goed functionerende samenleving reguleert agressie door middel van aangeleerde normen, legt Thomas Elbert uit.

Mannen staan veel positiever tegenover recreatief jagen dan vrouwen. Vrouwen voelen zich over het algemeen meer aangetrokken tot vakgebieden en beroepen die te maken hebben met dierenwelzijn. Mannen die dierenmishandeling hebben meegemaakt, daarentegen, zijn enthousiaster over vormen van dierenmishandeling zoals hondengevechten, jacht, stierengevechten, enzovoort.

Steeds weer worden mensen met ernstige psychische stoornissen met open armen ontvangen door jachtclubs en jachtverenigingen. In hun ellendige gezelschap worden ze vervolgens onderworpen aan onchristelijke trainingen en bewapend.

Zowel de seriemoordenaar als de jager geloven dat ze aan iets belangrijks deelnemen. Hersenafwijkingen komen opvallend vaak voor bij seriemoordenaars. Geweld laat al na korte tijd sporen na in de hersenen. Neuropsychologen bevestigen dat de amygdala, een belangrijk hersengebied, merkbaar onderontwikkeld of beschadigd is bij gewelddadige daders. Als dit centrale deel van de hersenen defect is, wordt onder andere het gevoel van walging onderdrukt.

Wanneer volwassenen problemen ondervinden met agressie en jachtgedrag, liggen de onderliggende oorzaken meestal in een ontoereikende opvoeding, gebrekkige sociale interactie of ongecontroleerde driften. Als volwassenen ongepaste agressie vertonen jegens levende wezens of hun jachtinstinct niet onder controle kunnen houden, is het leven met deze 'jager' over het algemeen zeer uitdagend en emotioneel belastend.

Beste lezers, stel uzelf de volgende vraag:

Heb je wel eens gehoord dat bruine hazen, die vanwege hun zeldzaamheid beschermd zijn maar desondanks op bizarre wijze door jagers worden afgeschoten, enorme schade aan de natuur toebrengen?

Nee?

Dat vossen massaal worden gedood, terwijl ze belangrijke beschermers van het bos en een soort gezondheidspolitie zijn, omdat ze bijvoorbeeld woelmuizen weghouden van jonge boompjes?

Nee?

Dat hobbyjagers de grootste huilebalken zijn zodra er ergens natuurlijke regulering optreedt met betrekking tot vossen, lynxen, wolven en dergelijke?

Nee?

Het zal je nu wel duidelijk worden wat je van al die fantastische verhalen van die jager moet denken – namelijk helemaal niets!

Hobbyjacht is een bizarre "hobby" waarbij wilde dieren op oneerlijke wijze worden gedood. Niets meer, niets minder. Deze tweebenige medeplichtigen creëren enthousiast een ecologisch onevenwicht.

Bovendien is bij deze wrede drijfjachten geen zuiver schot mogelijk; gewonde dieren blijven vaak nog lange tijd rondzwerven met fatale of extreem pijnlijke verwondingen. Er wordt niet altijd grondig gezocht en de daaropvolgende slachting is vaak gruwelijk, zoals rituele slachting, oftewel het slachten van dieren zonder verdoving.

Dieren die aan dergelijke stress worden blootgesteld, produceren grote hoeveelheden adrenaline en andere stoffen die in feite het ontbindingsproces op gang brengen nog voordat ze sterven. Dit zou ook een argument zijn voor consumentenbescherming, die anders zo hoog in aanzien staat. Drijfjachten worden regelmatig gehouden in vrijwel alle kantons van Zwitserland. Ze worden alleen meestal niet meer zo genoemd. Tegenwoordig staan ze bekend onder namen als drijfjacht, groepsjacht, jacht op een specifiek gebied of speciale jacht. Het resulterende vlees van lage kwaliteit wordt vervolgens door deze hobbyjagers aan het publiek verkocht, die er ook nog eens geld van afpersen.

Als mensen, in een zinloze bui, nog steeds geloven dat het nodig is om dieren te jagen voor voedsel, dan moet het doden absoluut zonder angst of pijn gebeuren. Anders zal het vlees van de dieren een abnormaal hoge concentratie stresshormonen bevatten die schadelijk en pathogeen zijn voor de mens, naast de gemakkelijk aantoonbare en eveneens schadelijke chemische stoffen en pesticiden uit voer of munitie. Wildvlees maakt je ziek!

Natuurlijk reguleren dierpopulaties zichzelf beter in de natuur zonder jacht dan wanneer kilo's lood in het milieu worden gebracht, waardoor niet alleen de bodem wordt verontreinigd. De verstoring van sociale groepen leidt zelfs tot overbevolking van veel diersoorten.

De milieuschade veroorzaakt door wilde dieren zou waarschijnlijk niet groter zijn zonder jacht, als alle soorten ongestoord in hun natuurlijke habitat zouden kunnen leven. Herten en reeën zijn bijvoorbeeld geen nachtdieren en ook geen inheemse bosdieren. Hoewel ze in het bos wel eens boomschors of takjes eten, is dit niet hun natuurlijke voedsel. Pas door generatieslange jachtdruk zijn herten en reeën nachtdieren in het bos geworden.

De belangrijkste voedselbron voor vossen zijn muizen. Natuurlijk jagen vossen af en toe op grondbroedende vogels, maar geen enkele diersoort heeft ooit een andere soort volledig uitgeroeid, hoewel recreatieve jagers dat wel regelmatig doen. Vossen zijn geen belangrijke ziekteverspreiders. Hondsdolheid op het land is uitgeroeid. De kans om de vossenlintworm op te lopen is kleiner dan de kans om door een vallende baksteen op je hoofd geraakt te worden. Vossen zijn doorgaans monogaam en hun nakomelingen zijn afhankelijk van de beschikbaarheid van voedsel in hun leefgebied. Wanneer er veel gejaagd wordt en sociale groepen uiteenvallen, migreren vossen onder stress (wat de verspreiding van ziekten bevordert, zoals het geval was met hondsdolheid) en neemt het geboortecijfer toe. Dit is algemeen bekend bij recreatieve jagers, maar ze willen het niet accepteren. Ze hebben immers een zondebok nodig.

Waar veel op vossen wordt gejaagd, vermeerderen muizen zich in de velden, en boeren, vaak ook hobbyjagers, bestrijden dit met dure gifstoffen die schadelijk zijn voor andere dieren en mensen.

Hoe ziek moet je wel niet zijn om vol trots een "jacht" op dierlijke karkassen te organiseren als jager en jezelf kwijlend met de kadavers te fotograferen? Of is er iets gruwelijker dan de koppen van je verraderlijk neergeschoten karkassen in de woonkamer op te hangen, alleen maar om de hele wereld te laten zien wat voor een zielig, laf schepsel je bent?

Jagen is geen natuurbehoud – God heeft geen sekte-achtige en militante handlangers nodig, de duivel zeker wel. Natuurbehoud werkt anders. Als recreatief jagen al nodig is, zou het in handen moeten zijn van integere personen zoals jachtopzieners. Helaas is recreatief jagen ontaard in een sociaal spelletje waarbij vooral oudere mensen zaken doen en alcohol nuttigen. Dit is niet alleen gevaarlijk voor de dieren in het wild, maar ook voor iedereen in hun omgeving, omdat jagers brute schutters zijn die hun emoties niet altijd onder controle hebben. Talloze keren per jaar vinden er jachtongelukken, familiedrama's, dierenmishandeling, dierenslachtingen en dergelijke plaats.

Ja, de hobbyjagers van vandaag maken meer slachtoffers, zowel van menselijke als niet-menselijke aard, dan IS, motorbendes, de maffia, enzovoort samen.

De staat moet zijn monopolie op het gebruik van geweld terugkrijgen. Momenteel is dit vrijwel onmogelijk, omdat veel politici zich totaal niet bewust zijn van de zinloze lust tot doden die jagers koesteren. Er is echter geen enkel wetenschappelijk bewijs dat jagen in zijn huidige vorm noodzakelijk is.

Elke soldaat wordt ontslagen zodra blijkt dat hij plezier beleeft aan het doden. Waarom geldt dat niet ook voor jagers die voor hun plezier jagen?