Jachttoerisme als hobby: trofeeënjacht, jachtreizen en jachtbeurzen

In Zwitserland zijn zo'n 30.000 recreatieve jagers actief. Sommigen van hen reizen zelfs de halve wereld over voor hun jachtreizen. Reisgidsen voor jagers bieden boekbare ervaringspakketten aan met jacht op steenbokken in Wallis, edelherten in Oost-Europa en antilopen in Zuid-Afrika. Jachtbeurzen zoals "JAGD & HUND" in Dortmund – Europa's grootste jachtbeurs – brengen deze markt jaarlijks samen in een beursgebouw waar wapenhandelaren, touroperators en preparateurs naast elkaar exposeren.

Wat door hobbyjagers wordt aangeprezen als "verbinding met de natuur", "natuurbescherming" en "beheer van de wildpopulatie", blijkt bij nader inzien een wereldwijde vrijetijdsindustrie te zijn die dieren sorteert op basis van trofeewaarde en betalingsbereidheid, gepatenteerde jachtkantons gebruikt als exclusieve jachtgebieden voor buitenlandse gasten, geweld tegen wilde dieren esthetiseert als een lifestyleproduct op jachtbeurzen en het argument van "soortbescherming" instrumentaliseert om een praktijk te verdedigen die door een grote meerderheid van de bevolking wordt verworpen.

De dierenrechtenorganisatie Tier im Recht omschrijft recreatief jachttoerisme als "twijfelachtig en zeer problematisch" en documenteert dat Zwitserse burgers regelmatig deelnemen aan trofeeënjachten op exotische diersoorten en de trofeeën Zwitserland binnenbrengen. ProTier bekritiseert het feit dat sommige Zwitserse kantons jachtvergunningen voor gewilde soorten zoals de steenbok verstrekken aan rijke buitenlandse jagers, soms inclusief helikoptertransport naar het jachtgebied, en soms voor bedragen van vijf cijfers in Zwitserse franken. Een grote meerderheid van de Zwitserse bevolking verwerpt trofeeënjacht en is voorstander van een verbod op de import van jachttrofeeën. Dit dossier documenteert de feiten, identificeert de economische mechanismen en ethische tegenstrijdigheden, en laat zien waarom recreatief jachttoerisme geen nicheprobleem is, maar juist een vergrootglas op de kern van recreatief jagen.

Wat staat je hier te wachten?

Van ervaring tot pakket: Hoe recreatief jachttoerisme werkt. Hoe reisorganisatoren wilde dieren als boekbare producten op de markt brengen, wat er in de catalogi staat en wat dat zegt over het zelfbeeld van recreatief jagen.
Jachtkantons en steenboktrofeeën. Hoe werkt jachttoerisme in Zwitserland, welke kantons trekken buitenlandse jagers aan, welke schrikken ze af – en waarom dit verschil politiek gezien cruciaal is.
Trofeejacht in het buitenland: prijslijsten, safari's, trofee-import. Wat staat er in de catalogi van safari-organisaties, hoeveel wordt er betaald voor individuele dieren en wat nemen Zwitserse jagers mee naar huis met hun jachttrofeeën?
JAGD & HUND en andere vakbeurzen: Hoe een branche zichzelf viert. Hoe jachtbeurzen jachtreizen normaliseren, wie er exposeert, wat er wordt geadverteerd en waarom jachtbeurzen het publieke imago van de recreatieve jacht vormgeven.
De economie van jachttoerisme: wie profiteert, wie betaalt de prijs? Waarom het argument van waardecreatie niet opgaat, waar het geld naartoe stroomt en welke alternatieven er zijn.
Dierenethiek: Wanneer de waarde van een leven afhangt van de trofee die het oplevert. Wat het betekent om dieren te sorteren op basis van hun trofeewaarde, waarom dit onverenigbaar is met moderne opvattingen over dierenwelzijn en wat enquêtes onthullen over de publieke opinie.
"Bescherming door gebruik": Het meest populaire argument en de zwakke punten ervan. Waarom de jachtlobby zich baseert op retoriek over soortbehoud, wat er mis is met de logica en welke alternatieven er zijn.
Wat zou er moeten veranderen : Concrete politieke eisen: een importverbod op jachttrofeeën, beperking van jachtvergunningen voor buitenlanders, regulering van jachtbeurzen.
Argumentatie : Antwoorden op de meest voorkomende rechtvaardigingen van de lobbygroep voor hobbyjacht.
Snelkoppelingen : Alle relevante artikelen, studies en dossiers in één oogopslag.

Van ervaring tot totaalpakket: hoe werkt hobbyjachttoerisme?

Jachtreisorganisatoren bieden hun producten tegenwoordig aan zoals vakantiebrochures voor strandvakanties: met boekingsformulieren, recensies, fotogalerijen en pakketprijzen. Op de websites van aanbieders zoals Jagdreisen Fabrig of internationale safari-organisaties vind je aanbiedingen in meer dan 20 landen op vijf continenten. Inbegrepen zijn toegang tot jachtgebieden, accommodatie, begeleiding door een lokale jachtgids, jachtrechten op specifieke diersoorten en het prepareren van de trofee. Indien gewenst kan de export van de trofee naar huis als extra optie worden bijgeboekt

De taal in de catalogi is veelzeggend. Ze spreken over "droomjachten", "kansen op succes", "trofeekwaliteit" en "onvergetelijke ervaringen". Wilde dieren worden niet gepresenteerd als individuen met hun eigen inherente belangen, maar als prestatie-eenheden die verschillende bedragen kosten, afhankelijk van de soort, grootte en zeldzaamheid. Een wild zwijn kost minder dan een koedoe, een koedoe minder dan een buffel – en een buffel met bijzonder indrukwekkende hoorns meer dan een gemiddelde. De trofee is het product; het dier is de grondstof.

Deze logica is niet beperkt tot exotische landen. Ze geldt ook voor jachtaanbiedingen in Duitstalige landen en Zwitserland: het jachtgebied is de "ervaring", de jachtvergoeding is de prijs, en de gedode gemzen, edelherten of steenbokken zijn wat de betalende gast mee naar huis neemt – als trofee of als foto. Jachttoerisme is daarom geen uitzondering binnen de jachtcultuur, maar juist de meest extreme manifestatie ervan: wat in de lokale jachtgebieden nog kan worden vermomd als "traditie" en "natuurbeheer", verschijnt op internationale boekingsplatformen in zijn rauwe economische logica.

Meer over dit onderwerp: Jagen in Zwitserland: feiten, jachtmethoden, kritiek en jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken

Jachtkantons met jachtvergunningen en steenboktrofeeën: Jachttoerisme in Zwitserland

In Zwitserland is jachttoerisme geen marginaal verschijnsel, maar een politiek gereguleerde praktijk die per kanton sterk verschilt. De focus ligt op de kantons met jachtvergunningen – dat wil zeggen, de kantons waar jachtvergunningen niet aan pachters worden verleend, maar door de overheid worden toegekend – en met name op gewilde diersoorten zoals steenbokken, gemzen en korhoenders. Sommige kantons hebben ingezien dat buitenlandse jagers bereid zijn aanzienlijke bedragen te betalen voor deze jachttrofeeën

Uit documenten van ProTier blijkt dat het kanton Wallis in het verleden jachtvergunningen voor steenbokken heeft verstrekt aan buitenlandse jagers, soms inclusief helikoptertransport naar hooggebergtegebieden, voor bedragen in de vijfcijferige Zwitserse franken. Er is geen bewijs voor een objectieve noodzaak om deze afschot te reguleren; de dieren sterven niet omdat hun populatie problematisch groot is, maar omdat iemand bereid is ervoor te betalen. Onlangs kregen buitenlandse jagers in Wallis opnieuw toestemming om op steenbokken te jagen voor trofeeën – een besluit dat politiek controversieel bleef en leidde tot discussies over de proportionaliteit van dergelijke vergunningverleningen

Graubünden laat zien dat het anders kan. Een vertegenwoordiger van het kanton legde aan SRF uit dat er geen behoefte is aan jachttoerisme: er zijn genoeg lokale jagers. De vergunningskosten voor buitenlanders zijn dan ook zo hoog vastgesteld dat deelname economisch onaantrekkelijk wordt: een jachtvergunning voor hooggebergte kost buitenlanders bijna 14.629 Zwitserse frank – ongeveer twintig keer zoveel als voor lokale jagers (760 frank) en vijf keer zoveel als voor jagers van buiten het kanton (ongeveer 2.813 frank). Dit voorbeeld toont aan dat jachttoerisme politiek te reguleren is. De vraag is of de politieke wil bestaat om het te beperken – of dat kantons wilde dieren blijven aanbieden als exclusieve jachttrofeeën voor rijke gasten.

Meer over dit onderwerp: De wolf in Europa – hoe politiek en jacht als hobby de bescherming van diersoorten ondermijnen en voorbeeldteksten voor moties tegen de jacht in kantonnale parlementen

Trofeejacht in het buitenland: prijslijsten, safari's en import van jachttrofeeën

In het buitenland wordt de logica van recreatief jachttoerisme bijzonder duidelijk. Safari-organisaties in Zuid-Afrika en Namibië publiceren gedetailleerde prijslijsten met vaste eurobedragen voor verschillende diersoorten. Antilopen, wilde zwijnen, jakhalzen, groot wild: alles heeft zijn prijs. Afhankelijk van de trofeeklasse en -grootte komen er extra kosten bij, evenals aparte kosten voor taxidermie en exportheffingen naar het land van herkomst van de koper. Voor buffels, sabelantilopen of andere prestigieuze soorten worden pakketreizen aangeboden voor slechts een paar dagen jagen, met prijzen in de vijfcijferige eurorange

De Stichting voor Dierenrecht (TIR) documenteert in een rapport over trofeeënjacht dat Zwitserse burgers regelmatig deelnemen aan deze vorm van jachttoerisme en trofeeën van exotische dieren importeren in Zwitserland. De TIR omschrijft dit toerisme als "twijfelachtig en zeer problematisch" en merkt op dat een duidelijke meerderheid van de Zwitserse bevolking het doden van wilde dieren uitsluitend voor het verkrijgen van trofeeën afwijst en een importverbod op jachttrofeeën steunt. Wat de welgestelde minderheid beschouwt als een avontuurlijke reis en een legitieme vrijetijdsbesteding, staat dus haaks op een maatschappelijke consensus die in Zwitserland steeds sterker wordt.

Het selectieproces is bijzonder problematisch: het zijn niet de zieke, zwakke of populatiebiologisch overbodige dieren die bij voorkeur worden bejaagd, maar juist de sterkste, grootste en meest indrukwekkende exemplaren – omdat die de begeerde trofeeën opleveren. Studies tonen aan dat deze selectie op basis van trofeewaarde de genetische structuur van wilde dierenpopulaties op de lange termijn kan veranderen, omdat dominante individuen, die normaal gesproken de voortplanting bepalen, doelbewust worden verwijderd. Dit is geen soortbehoud. Het is het tegenovergestelde.

Meer over dit onderwerp: Wilde dieren, doodsangst en gebrek aan verdoving: Waarom de wetgeving inzake dierenwelzijn ophoudt aan de bosrand en loden munitie en milieutoxines van de jacht

JAGD & HUND en andere vakbeurzen: Hoe een branche zichzelf viert

De vakbeurs "JAGD & HUND" (Jacht & Hond) in Dortmund wordt beschouwd als de grootste jachtbeurs van Europa. Elk jaar worden de beurshallen omgetoverd tot wat de organisatoren zelf "Europa's grootste jachtterrein" noemen: een meerdaags evenement waar wapens, optiek, kleding, terreinwagens en honden worden tentoongesteld naast internationale aanbieders van jachtreizen. De jagersgemeenschap ontmoet hier elkaar, boekt safari's, vergelijkt wapencatalogi en wisselt informatie uit over jachttrofeeën. De gaststad Dortmund prijst de beurs ook aan als een economische impuls, die hotels vult, de horeca nieuw leven inblaast en duizenden bezoekers naar de stad trekt.

Wat in deze zelfbeschrijving ontbreekt, is de vraag wat er nu eigenlijk op deze beurzen wordt aangeboden. Internationale aanbieders presenteren jachtreizen op diersoorten die soms ernstig bedreigd zijn in hun land van herkomst, of waarvan de jacht ethisch en ecologisch zeer controversieel is. Trofeejacht op groot wild in Afrika, jacht op grote hoogte in Centraal-Azië, berenjachtreizen in Oost-Europa: dit alles vindt zijn afzetmarkt tussen de biertent en de wapenvitrine. De ethische en dierenwelzijnskwesties die deze praktijken oproepen, worden niet behandeld in het officiële persbericht van de beurs. Het gaat om de verkoop.

Jachtbeurzen vervullen dus een dubbele functie: ze zijn een marktplaats voor een wereldwijde jachtindustrie en tegelijkertijd een normaliseringsmachine. Lezers die dergelijke beurzen bezoeken, ervaren de jacht als een natuurlijke vrijetijdsbesteding met een eigen modewereld, eigen beroemdheden en eigen lifestyle-aanbod. De dieren die bejaagd worden, zijn in dit beeld niet aanwezig – behalve als trofeeën, bontafwerkingen en opgezette exemplaren. De beurs presenteert de jacht zoals de jachtlobby die graag ziet: groots, aantrekkelijk en modern. Wat niet getoond wordt, is het deel dat in de prijslijsten verschijnt: het dode dier als een te boeken dienst.

Meer over dit onderwerp: Beelden van jagers: Dubbele standaarden, waardigheid en de blinde vlek van recreatief jagen en de psychologie van de jacht

De economie van jachttoerisme: wie verdient eraan, wie betaalt de prijs?

De jachtlobby verdedigt jachttoerisme steevast met economische argumenten: jachtreizen leveren toegevoegde waarde op voor plattelandsregio's, creëren banen en genereren belastinginkomsten voor landen die afhankelijk zijn van deze inkomsten. Het argument klinkt pragmatisch, maar het is selectief en op belangrijke punten onvolledig

Ten eerste vloeit een aanzienlijk deel van de inkomsten niet naar de jachtgebieden zelf, maar naar touroperators in de thuislanden van de toeristen, leveranciers van jachtuitrusting en eigenaren van lodges. Lokale gemeenschappen in jachtgebieden – met name in Afrika – profiteren vaak slechts in beperkte mate van de inkomsten uit jachttoerisme, terwijl ze wel de ecologische en sociale gevolgen dragen van de intensieve jacht op hun wildpopulaties. Ten tweede bestaan er voor bijna alle regio's die momenteel jachttoerisme aanbieden gelijkwaardige of economisch aantrekkelijkere alternatieven: het observeren van wilde dieren, natuurfotografie, ecotoerisme en educatieve programma's kunnen dezelfde inkomsten genereren – zonder dat er ook maar één dier wordt gedood. De bewering dat jachttoerisme economisch onmisbaar is, kan niet empirisch worden onderbouwd.

Ten derde, en cruciaal: de logica van "behoud door gebruik"—waar we in het volgende hoofdstuk dieper op ingaan—koppelt de economische waarde van een dier aan de mogelijkheid om het te doden. In deze berekening zijn wilde dieren alleen "waardevol" zolang ze als jachttrofeeën verhandeld kunnen worden. Soorten die te zeldzaam, te klein of te onaantrekkelijk zijn voor de trofeeënmarkt, komen niet eens voor in de economische rechtvaardiging van jachttoerisme. Dit is geen logica van natuurbehoud; het is een marktlogica die de retoriek van natuurbehoud overneemt.

Meer over dit onderwerp: Jacht en dierenwelzijn: Wat de praktijk betekent voor wilde dieren en alternatieven voor de jacht: Wat echt helpt zonder dieren te doden

Dierenethiek: Wanneer de waarde van een leven afhangt van de trofee die het oplevert

Een grote steenbok met machtige hoorns, een prachtig hert met zware geweien, een koedoe met sierlijke hoornspiralen: hoe indrukwekkender, hoe duurder het geheel. Recreatief jachttoerisme koppelt het leven van een dier aan zijn trofeewaarde – niet aan zijn intrinsieke waarde als voelend wezen, maar aan zijn verhandelbaarheid als decoratief object. Wat klinkt als een economische waarheid, is vanuit een ethisch perspectief op dierenwelzijn een fundamentele verschuiving in waarden: bescherming bestaat alleen voor dieren die gedood en verkocht kunnen worden. Dieren die "niets opleveren" zijn in deze logica minder waard.

De Stichting voor Dierenrecht stelt dat een overgrote meerderheid van de bevolking tegen de jacht op trofeeën is. Het idee om beschermde, zeldzame of bijzonder charismatische dieren te doden, simpelweg omdat iemand hun hoorns of vacht als trofee wil hebben, druist in tegen een groeiende norm van mededogen en dierenwelzijn die de afgelopen decennia stevig in de samenleving is verankerd. Dit blijkt met name uit spraakmakende gevallen: toen leeuw Cecil in 2015 in Zimbabwe door een Amerikaanse tandarts als trofee werd gedood, leidde dit tot wereldwijde verontwaardiging. De reactie toonde aan dat een groeiend deel van de bevolking dieren niet langer beschouwt als objecten waarvan het leven te koop is.

Wat geldt voor leeuwen en olifanten, geldt ook voor steenbokken in Wallis, gemzen in de Alpen en edelherten in Oost-Europese jachtgebieden. Het mechanisme is hetzelfde: de waarde van een dierenleven wordt bepaald in een catalogus. Het enige verschil zit hem in de geografische en media-aandacht. Recreatief jachttoerisme normaliseert deze logica door het boekbaar, meetbaar en verhandelbaar te maken – en door het een feestelijke setting te geven op jachtbeurzen.

Meer over dit onderwerp: Wilde dieren, doodsangst en gebrek aan verdoving: Waarom de wetgeving inzake dierenwelzijn ophoudt aan de bosrand en Wolvenjacht als trofee: Hoe EU-verboden een farce worden door mazen in de wet.

"Bescherming door gebruik": Het meest populaire argument en de zwakke punten ervan

"Natuurbehoud door gebruikmaking" is de meest aangehaalde rechtvaardiging voor trofeeënjacht en jachttoerisme. Het argument komt er in vereenvoudigde termen op neer: als wilde dieren inkomsten genereren via jachtreizen, hebben lokale gemeenschappen en overheidsinstanties een economische prikkel om wilde dieren en hun leefgebieden te beschermen. Dieren zijn alleen veilig als hun overleving winstgevend is. Deze logica is niet helemaal onjuist, maar wel selectief, ethisch problematisch en minder empirisch onderbouwd dan de voorstanders beweren.

Het fundamentele probleem schuilt in het mechanisme zelf: volgens deze logica is bescherming niet onvoorwaardelijk, maar gekoppeld aan de mogelijkheid om te doden. Een dier dat niemand als jachttrofee begeert, krijgt in deze berekening minder bescherming. Een soort die zijn trofeewaarde verliest – omdat hij te zeldzaam wordt, omdat de markt verandert, omdat de prijzen voor jachttrofeeën dalen – verliest ook zijn 'beschermingswaarde'. Dit is geen logica van natuurbehoud, maar eerder de toepassing van marktmechanismen op ecologische systemen, wat op de lange termijn instabiele en ethisch onhoudbare resultaten oplevert. Bovendien hangt de effectiviteit cruciaal af van wie het geld ontvangt en of het daadwerkelijk wordt geïnvesteerd in natuurbeschermingsmaatregelen – een vraag die in veel jachttoerismegebieden nog steeds onbevredigend beantwoord is.

Het alternatief bestaat en werkt: in Botswana bijvoorbeeld werd jachttoerisme in 2014 grotendeels verboden. In plaats daarvan verschoof de focus naar fotografisch toerisme en het observeren van wilde dieren. De inkomsten stegen, de wildpopulaties herstelden zich en het land is nu een van de meest succesvolle voorbeelden van niet-dodelijk natuurtoerisme. Dit laat zien dat "behoud door gebruik" geen natuurwet is, maar een politieke beslissing – en een die kan worden teruggedraaid. De keuze tussen "trofeeënjacht of geen bescherming" is een valse tegenstelling die de jachtlobby in stand houdt voor eigen gewin.

Lees meer: De wolf in Europa – hoe politiek en recreatieve jacht het behoud van de soort ondermijnen en Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken

Publieke perceptie: Wat jachttoerisme onthult over de jacht

Op sociale media circuleren beelden van trofeeënjagers die poseren naast dode leeuwen, steenbokken of antilopen, wat regelmatig tot publieke verontwaardiging leidt. Voor de jachtlobby vormen dergelijke beelden een probleem: ze ondermijnen elk verhaal van 'bescheidenheid', 'respect' en 'verbondenheid met de natuur' waarmee jachtverenigingen hun activiteiten beschrijven. Iedereen die lachend poseert voor de camera naast een dode leeuw, laat zien wat recreatief jachttoerisme in de praktijk betekent – en, cruciaal, wat het níét betekent: natuurbehoud, bescherming van de natuur en verantwoordelijkheid.

Zelfs binnen de jagersgemeenschap is jachttoerisme niet zonder controverse. Toen Graubünden verklaarde geen jachttoerisme te willen stimuleren en de tarieven voor buitenlandse jagers tot een onbetaalbaar niveau te verhogen, gaf dit impliciet ook een signaal af: jachttoerisme schaadt het imago van de jacht. Het argument was veelzeggend: ze hadden geen buitenlandse jagers nodig omdat er genoeg lokale jagers waren. Wat echter onduidelijk blijft, is of jachttoerisme het imago van de jacht schaadt of dat het probleem bij de praktijk zelf ligt. Iedereen die tegen betaling wilde dieren laat doden, levert een dienst. De vraag of deze dienst maatschappelijk aanvaardbaar is, kan niet alleen door de jagerslobby worden beantwoord.

Enquêtes en politieke debatten in verschillende Europese landen tonen aan dat het publiek steeds kritischer staat tegenover dit onderwerp. In Zwitserland steunt een meerderheid een importverbod op jachttrofeeën. De EU bespreekt al jaren strengere importbeperkingen voor trofeeën van beschermde diersoorten. Degenen die recreatief jachttoerisme afdoen als maatschappelijk irrelevant, negeren het feit dat het het publieke debat beïnvloedt en op verzet stuit van democratische meerderheden.

Meer over dit onderwerp: Hobbyjacht als evenement en jagerslobby in Zwitserland: Hoe werkt beïnvloeding?

Wat zou er moeten veranderen?

Invoerverbod op jachttrofeeën in Zwitserland: Zwitserland is een belangrijke afzetmarkt voor jachttrofeeën. Een wettelijk invoerverbod, vergelijkbaar met initiatieven in de EU, geeft een duidelijk signaal af dat Zwitserland geen trofeeën meer zal afnemen van problematische jachtpraktijken. Dierenwelzijnsorganisaties en een grote meerderheid van de bevolking steunen deze stap.
Federale beperkingen op jachtvergunningen voor buitenlandse gasten: Kantons die jachtvergunningen voor gewilde diersoorten aan buitenlandse jagers verstrekken, mogen dit alleen doen in zeer beperkte, ecologisch verantwoorde uitzonderingsgevallen. Vergunningen voor de jacht op steenbokken, gemzen en korhoenders mogen niet worden gebruikt als bron van inkomsten.
Transparantie-eisen voor jachttoerisme in Zwitserland: Kantons die jachtvergunningen verstrekken aan buitenlandse gasten, moeten het aantal, het type en de gegenereerde inkomsten van deze vergunningen openbaar maken. Modelvoorstel: Transparante jachtstatistieken
Regulering van jachtbeurzen: Jachtbeurzen die jachtreizen promoten voor beschermde of bedreigde diersoorten op Zwitsers grondgebied of met Zwitserse deelname, zijn onderworpen aan strengere regelgeving. Alles wat niet rechtstreeks verhandeld kan worden, mag niet indirect via jachtreisarrangementen worden aangeboden.
Bevordering van niet-dodelijke alternatieven voor natuurtoerisme: Kantons en de federale overheid verstrekken financiering voor infrastructuur voor het observeren van wilde dieren, natuurfotografieprogramma's en ecotoerisme. Wie wilde dieren als economische waarde wil behouden, investeert in niet-dodelijke alternatieven. Modelinitiatief: Het observeren van wilde dieren als alternatief voor de jacht.
Internationale samenwerking voor strengere CITES-regels: Als CITES-lidstaat zet Zwitserland zich actief in voor strengere regelgeving inzake de handel in jachttrofeeën en de jacht op bedreigde diersoorten. Het land treedt daarbij op als drijvende kracht, niet als stille toeschouwer.

Argumentatie

“Jachttoerisme genereert toegevoegde waarde en beschermt daarom de wilde dieren.” Dit argument draait oorzaak en gevolg om: als dieren alleen beschermd worden zolang ze gedood en verhandeld kunnen worden, is er geen sprake van natuurbehoud, maar van een marktmechanisme met een houdbaarheidsdatum. Zodra de markt voor jachttrofeeën instort, verdwijnt de stimulans voor natuurbehoud. Botswana heeft aangetoond dat niet-dodelijk natuurtoerisme aanzienlijk stabielere en ethisch verantwoorde prikkels voor natuurbehoud creëert. Bovendien vloeit een aanzienlijk deel van de inkomsten uit jachttoerisme niet naar lokale gemeenschappen of natuurbehoudsprogramma's, maar naar touroperators en reisorganisaties in de landen van herkomst van de jagers.

“De jacht op jachttrofeeën is een legale vrijetijdsbesteding – het is de persoonlijke keuze van de jagers.” Individuele vrijheid eindigt waar deze ten koste gaat van anderen – in dit geval ten koste van voelende dieren en ten koste van een maatschappelijke consensus die de jacht op jachttrofeeën overweldigend afwijst. De meerderheid van de Zwitserse bevolking steunt een importverbod op jachttrofeeën. Een vrijetijdsbesteding die tegen zo'n duidelijke meerderheid ingaat, vereist een bijzonder sterke rechtvaardiging – de jacht op jachttrofeeën biedt die niet.

"Alleen de sterkste dieren worden bejaagd – dit verbetert de genetica van de populatie." Het tegendeel is bewezen. Het selectief verwijderen van de grootste, sterkste en meest indrukwekkende individuen ontneemt populaties juist die dieren die normaal gesproken de nakomelingen zouden domineren. Studies tonen aan dat deze vorm van selectie op de lange termijn genetische eigenschappen zoals de grootte van geweien en hoorns vermindert. De jachtlobby verdedigt deze praktijk met een argument dat in tegenspraak is met de wetenschap.

"Jachtbeurzen zijn net als alle andere reisbeurzen." Het verschil zit hem in het product: een reisbeurs verkoopt vakantie-ervaringen. Een jachtbeurs verkoopt onder andere jachtrechten op diersoorten waarvan de jacht ecologisch controversieel is of internationaal gereguleerd. Iedereen die jachtreizen op leeuwen, buffels of steenbokken als een normaal lifestyleproduct aanprijst, heeft moeite om dit uit te leggen aan een samenleving die dierenwelzijn hoog in het vaandel heeft staan.

“Zwitserland heeft er niets mee te maken – dat is een probleem voor andere landen.” Zwitserland is het land van herkomst voor jachttoeristen, een importeur van jachttrofeeën en de locatie van jachtevenementen en -verenigingen die internationaal jachttoerisme promoten en faciliteren. Zwitserland maakt deel uit van het systeem – en als welvarende democratie heeft het de plicht om zijn gedeelde verantwoordelijkheid te erkennen en passende maatregelen te nemen.

“Jachttoerisme in Zwitserse kantons is geen toerisme; het is gewoon een lokale gewoonte.” Een steenbok die voor een bedrag van vijf cijfers aan een buitenlandse jager wordt verkocht, sterft niet meer “inheems” dan een steenbok die tijdens een internationale safari wordt gedood. Geografische nabijheid verandert niets aan de economische logica: hier wordt een wild dier commercieel verhandeld als jachttrofee – ongeacht waar de betalende gast vandaan komt.

Snelle links

Berichten op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Externe bronnen:

Onze bewering

Jachttoerisme vertegenwoordigt de jacht in zijn meest onvervalste en eerlijke vorm: als een wereldwijde vrijetijdsindustrie waarin dieren worden omgezet in boekbare ervaringen, items op de prijslijst en decoratieve trofeeën. Degenen die wilde dieren op deze manier verhandelen, kunnen nauwelijks spreken van 'natuurbehoud', 'verbondenheid met de natuur' en 'verantwoordelijkheid' ten opzichte van het 'dier'. Het verhaal en de praktijk stroken niet met elkaar, en jachttoerisme maakt dit duidelijker dan welke andere vorm van jacht ook.

Een modern wildbeleid dat dierenwelzijn en soortbehoud serieus neemt, moet deze tegenstrijdigheden aanpakken en politiek corrigeren. Dit betekent: een verbod op de import van jachttrofeeën, een federale beperking op het verstrekken van jachtvergunningen aan buitenlandse bezoekers, meer transparantie over jachttoerisme in Zwitserland en een consistente promotie van niet-dodelijke, op de natuur gebaseerde activiteiten. De vraag is niet of regio's economisch mogen profiteren van wilde dieren, maar hóé: met camera's, verrekijkers en respect voor het levende dier, of met kogels, prijslijsten en trofeeënwanden. Dit dossier wordt continu bijgewerkt naarmate nieuwe gegevens, politieke ontwikkelingen of juridische beslissingen dit vereisen.

Meer over het onderwerp jacht als hobby: In ons dossier over de jacht vindt u feitencontroles, analyses en achtergrondrapporten.